OMI Postulation

Hasta Vietnam

2011-11-14T13:06:00.000-08:00

Sí, hasta ese País del Extremo Oriente han llegado nuestros Mártires. Los escolásticos o jóvenes religiosos oblatos vietnamitas, tras renovar sus votos, nos ofrecen esa foto-recuerdo, mostrándo la estampa de los Mártires Oblatos de España en sus manos. La Iglesia en ese sufrido País sabe mucho de martirio... ¡Enhorabuena y que estos escolásticos que van a ser beatificados os ayuden a permanecer fieles al voto de perseverancia, como ellos, hasta dar la vida, si fuera necesario!

Se acerca la beatificación

2011-11-13T05:53:00.000-08:00

La preparación para el gran evento sigue su marcha. Ya hay varios centenares de familiares inscritos y otros muchos "Amigos de los Mártires" han confirmado su asistencia. Concelebrarán tres cardenales, varios obispos y numerosos sacerdotes. Quienes piensen asistir y quieran asegurarse una plaza en la catedral, se pongan en comunicación cuanto antes con el Comité de organización: egonzalezomi@gmail.com
Arriba, el cuadro de los 23 Mártires, que será expuesto a la veneración de los fieles en la cermonia de la beatificación.

Antonio Kowalzcyk, Venerable

2011-11-13T03:45:00.000-08:00

Se ha celebrado recientemente el Congreso de los Consultores Teógosos para estudiar la heroicidad de las virtudes del humilde Hermano Antonio, familarmente denomindado Hermano Avemaría. La Causa pasará en breve a la Congregación de Cardenales y Obispos y será proclamado Venerable. Una curación milagrosa obtenida por su intercesión bastaría para la Beatificación. Sería el 4º Hermano Oblato a ser elevado a los altares, pues el 17 de diciembre de 2011 se celebra la beatificación de tres Hermanos Oblatos españoles: Angel Bocos, Marcelino Sánchez y Eleuterio Prado.

Validez del proceso

2011-11-13T03:28:00.000-08:00

Superadas algunas dificultades canónicas, finalmente ha sido aprobada la validez del proceso diocesano de los 15 presuntos Mártires de Laos. Esta fase diocesana, debido a la situación de esa joven Iglesia del extremo oriente, se celebró en Nantes (Francia). A esos 15 Mártires hay que añadir otros dos: Mario Borzaga y su catequista Thoj Xyooj Paul, cuya Causa va más adelantada.

ORAR CON LOS MÁRTIRES OBLATOS. ES

2011-08-28T13:06:00.000-07:00

IDIOMAS:

- ESPAÑOL

- ENGLISH

- ITALIANO

- FRANÇAIS

Oblación y Martirio

Seis días con los Mártires Oblatos,
de la mano de San Eugenio
Selección de textos breves para leer y orar con S. Eugenio
y los Mártires Oblatos
Por Joaquín Martínez y Frank Santucci

DISPUESTOS A DAR LA VIDA

“La Iglesia, preciada herencia que el Salvador adquirió con su preciosa sangre, ha sido en nuestros días atrozmente devastada. Esta querida Esposa del Hijo de Dios llora aterrorizada la vergonzosa defección de los hijos por ella engendrados.
“La consideración de estos males ha conmovido el corazón de algunos sacerdotes celosos de la gloria de Dios que aman entrañablemente a la Iglesia y están dispuestos a entregar su vida, si es preciso, por la salvación de las almas.
“¿Qué han de hacer los hombres apostólicos que desean seguir las huellas de Cristo,?
- Deben trabajar seriamente por ser santos,
- Deben renunciarse completamente a sí mismos,
- Deben (estar) dispuestos a sacrificar bienes, talentos, descanso, la propia persona y vida por amor a Jesucristo, servicio de la Iglesia y santificación de sus hermanos”.
Este es el ideal que S. Eugenio de Mazenod propone a sus Oblatos
“Al brillante y glorioso ejército de los mártires pertenecen no pocos cristianos españoles asesinados por odio a la fe en los años 1936-1939, por la inicua persecución desencadenada contra la Iglesia, contra sus miembros y sus instituciones. Con particular odio y ensa- ñamiento fueron perseguidos los obispos, los sacerdotes y los religiosos cuyo único “delito” era creer en Cristo, anunciar el Evangelio y llevar al pueblo por el camino de la salvación. (Juan Pablo II)

PRESENTACIÓN

El 21 de Mayo de 1861 expiraba santamente en Marsella su Obispo, San Eugenio de Mazenod. Así pues, este año, 2011, se celebra el 150º aniversario de su dies natalis, su nacimiento para el Cielo.
Hemos querido aprovechar esa efemérides para resaltar, mediante la glorificación de algunos Oblatos, que la ruta espiritual emprendida por este Santo Fundador es un itinerario seguro hacia la santidad.
Con este motivo, el Superior General de los Misioneros Oblatos de María Inmaculada elevó una “súplica” a la Santa Sede, a la que se sumaron Cardenales, Obispos y numerosísimos fieles, para solicitar que se acelerase el proceso de la Causa de los Mártires Oblatos de España, a fin de poder celebrar su Beatificación este año jubilar.
Esa súplica ha sido benévolamente atendida y así tenemos el gozo inmenso de asistir a este evento el 17 de diciembre de 2011 en la Catedral de Madrid.
El Cardenal Angelo Amato, Prefecto de la Congregación para las Causas de los Santos, en coloquio familiar con el P. General y el Postulador, nos decía que había que moverse para que esta celebración fuese un kairos, es decir, un momento de gracia y un estímulo de animación espiritual para toda la familia oblata, y no sólo para ella...
Este folleto no pretende otra cosa, sino brindar, con toda sencillez, algunas pistas para esa misma animación, conjugando el Carisma de San Eugenio, en su 150º aniversario, con el heroico testimonio de estos sus hijos en el 75º aniversario de su martirio.
Agradecemos al P. Frank Santucci, animador del carisma oblato, la valiosa aportación a este folleto con el artículo: Oblación, una dinamo que genera energía, publicado en Missioni OMI (6 / 2011) En él me inspiro para casi todo lo referente a S. Eugenio.
Joaquín Martínez Vega, o.m.i. Postulador General

DIA 1
Oblación y Martirio

Desde los primeros tiempos los Misioneros Oblatos, para indicar la consagración religiosa, usaron siempre el término “oblación”: oblación temporal, oblación perpetua.
Parece que , en principio, San Eugenio de Mazenod no pretendía fundar una comunidad de misioneros ni una nueva congregación religiosa. Quería nada más y nada menos esto: continuar “la vida apostólica” en su sentido más genuino, originario, es decir, revivir aquí y ahora la vida de los Apóstoles con Jesús. Por eso, más que dar misiones o hacer apostolado, quería ante todo colaborar con Jesucristo Salvador en la obra de la redención. Para ejercer bien esa “misión”, había que seguir “las huellas de los Apóstoles”, a quienes Jesús había dicho: “Seréis mis testigos hasta los confines del mundo”.
TESTIGO, en griego, lengua del Nuevo Testamento, se dice MÁRTIR.
San Eugenio exige “a quien quiera ser de los nuestros, celo ardiente”, “amor oblativo”, amor preferencial por los más abandonados. Amar sin medida, amar con la medida del amor de Cristo: hasta dar la vida. Por eso exigía que cada Oblato estuviera dispuesto a dar la vida. Y si se da con derramamiento de sangre, tenemos el martirio u oblación cruenta, la oblación suprema.
Por eso San Eugenio deseaba para sí mismo la gracia del martirio. Fue una de las intenciones de su primera Misa. Pedía “la perseverancia final, y también el martirio, o al menos la muerte en la asistencia a los apestados”. Porque, ”el martirio de la caridad no tendrá menor recompensa que el martirio de la fe” (26.01.1854: carta a un misionero, enfermo grave).

Testimonio de los Mártires

“Siempre me han conmovido hasta lo más hondo los relatos de martirio. Siempre, al leerlos, un secreto deseo me asalta de correr la misma suerte. Ése sería el mejor sacerdocio al que podríamos aspirar todos los cristianos: ofrecer cada cual a Dios el propio cuerpo y sangre en holocausto por la fe. ¡Qué dicha sería la de morir mártir!”
Son palabras textuales de uno de los Mártires, Gregorio Escobar, en una carta escrita a su familia cuando se estaba preparando para la ordenación.

Pausa, silencio para interiorizar…

Oración final para todos los días

Dios todopoderoso y eterno, que concediste a Francisco Esteban y a sus compañeros Mártires la gracia de entregar su vida por Cristo mediante la oblación cruenta; ayúdanos en nuestra debilidad para que también nosotros, por su intercesión y siguiendo su ejemplo nos mantengamos firmes en la fe y sepamos dar la vida por los demás mediante “el martirio de la caridad”, según la consigna de San Eugenio de Mazenod; y de este modo podamos testimoniar ante el mundo quién es Jesucristo.

Te lo pedimos, con intercesión de nuestra Madre María Inmaculada, por Jesucristo nuestro Señor. R/. Amén.

DIA 2

La Oblación

como opción radical por Dios

El joven Eugenio, carácter fogoso, pletórico de vida, que no sabe de medias tintas, a sus 25 años, tiene una intuición que dará pleno sentido a su vida. Un Viernes Santo, en la adoración de la Cruz, comprendió que Dios lo amaba inmensamente. Esta intuición fue como un imán que atraía hacia sí, como si fueran limaduras, todos los aspectos de su vida. Fue una gracia peculiar que cambiaría radicalmente el rumbo de su vida. Debía orientarla exclusivamente hacia su único fin: Dios. Esta toma de conciencia de saberse amado por Dios daba pleno sentido a todo.

Mirando a Jesucristo que lo ha dado todo por él, Eugenio, en lógica consecuencia, decide consagrarse totalmente a Dios. “Quiero vivir sólo por Ti” (Viernes Santo); “Todo por Dios” (en vísperas de su ordenación sacerdotal); “Ser todo para Dios y todo para todos” (notas de un retiro); quiere dedicarse a evangelizar para “servirlo sin reservas y consagrar mi vida a la difusión del Evangelio” (Jueves Santo, votos privados con el P. Tempier).

Aquí Eugenio utiliza una palabra que abarca toda su vida: “oblación”. La oblación de Jesucristo (primer Oblato) en la cruz y la oblación de Eugenio se identifican. Si Jesús nos amó hasta el extremo de dar la vida, hay que dar la vida por los demás, como Él.

Testimonio de los Mártires

“Desde el primer momento en que fuimos detenidos, (cuando nos tenían encañonados de cara a la pared), en cada uno de nosotros había un trasfondo de ser asesinados por nuestra condición de religiosos .En nuestro interior, lo único que trascendía era el espíritu del perdón, por una parte, y por otra, el deseo de ofrecer la vida por la Iglesia, por la paz de España y por aquellos mismos de los que pensamos que nos iban a fusilar. El único móvil que nos guiaba era sobrenatural, ya que humanamente lo perdíamos todo. Éramos conscientes de que si nos mataban era por odio a la fe cristiana”. (P. Felipe Díez OMI, superviviente)

Pausa, silencio para interiorizar…

Oración final, para todos los días (ver más arriba)

DIA 3

La oblación en comunidad
atrae a otros

“El celo ardiente por la salvación de los hombres” y la fuerza de la oblación fue lo que atrajo a otros a unirse a él. En la medida que su vida se convierte en irradiación del amor de Dios, en esa misma medida atrae a los demás. Basta pensar a los casi trescientos jóvenes que se reunían en torno a él dos veces por semana, a sus primeros misioneros que se unieron a él en 1815 para difundir el Evangelio por las aldeas de Provenza, a los jóvenes que a lo largo de los años se unirán a ellos para hacerse Oblatos. Hoy, en calidad de Santo canonizado, continúa siendo una fuente de inspiración para nosotros, nos lleva de la mano a esa fuente de energía que es el amor de Dios. Eugenio insistía siempre a sus Oblatos que, antes de anunciar a los demás “quién es Jesucristo”, tenían que identificarse con Él. La vocación de los Oblatos era llegar a ser “oblatos” en el pleno sentido de esta palabra tal como él la entendió y la vivió: “Oblato” cada uno personalmente y “Oblatos” en comunidad.

Testimonio de los Mártires
(Los expulsaron del convento) y, “siguiendo las indicaciones de los Superiores, cada uno buscó refugio en casas particulares de familiares o conocidos, permaneciendo en esa situación (de clandestinidad) hasta el mes de octubre de 1936. Durante ese tiempo, tanto el P. Esteban, como el P. Blanco y el P. José Vega, arriesgando sus propias vidas, procuraban visitar a los escolásticos en la clandestinidad, animándoles en su fidelidad y compromisos religiosos. Como hecho concreto, recuerdo haber oído al P. Porfirio que el día 12 de octubre, festividad de Nuestra Señora del Pilar, patrona del Escolasticado, se reunieron algunos de los Siervos de Dios, y que después de pasar varias horas en adoración al Santísimo, que clandestinamente guardaban, a la caída de la tarde comulgaron lo que habría de ser el Viático”. (Fortunato Alonso, OMI).
Otro testimonio: “Le pregunté (a mi hermano Clemente) cómo estaba de ánimo y me dijo: ‘Estamos en peligro y tememos que nos separen; juntos, nos damos ánimo unos a otros. Con todo, si hay que morir, estoy dispuesto, seguro de que Dios nos dará la fuerza que necesitamos para ser fieles’”(Josefa, religiosa de la Sagrada Familia de Burdeos)

(Pausa.. Oración para tosdos los días: Volver más arriba)

“El celo ardiente por la salvación de los hombres” y la fuerza de la oblación fue lo que atrajo a otros a unirse a él. En la medida que su vida se convierte en irradiación del amor de Dios, en esa misma medida atrae a los demás. Basta pensar a los casi trescientos jóvenes que se reunían en torno a él dos veces por semana, a sus primeros misioneros que se unieron a él en 1815 para difundir el Evangelio por las aldeas de Provenza, a los jóvenes que a lo largo de los años se unirán a ellos para hacerse Oblatos. Hoy, en calidad de Santo canonizado, continúa siendo una fuente de inspiración para nosotros, nos lleva de la mano a esa fuente de energía que es el amor de Dios. Eugenio insistía siempre a sus Oblatos que, antes de anunciar a los demás “quién es Jesucristo”, tenían que identificarse con Él. La vocación de los Oblatos era llegar a ser “oblatos” en el pleno sentido de esta palabra tal como él la entendió y la vivió: “Oblato” cada uno personalmente y “Oblatos” en comunidad.

DIA 4
Misión de Eugenio:

revelar a los más abandonados

qué son a los ojos de Dios

La Congregación surge bajo el impulso incontenible de enseñar a los cristianos quién es Jesucristo para revelar a todo ser humano su propia dignidad como hijo de Dios. Orientan su ministerio, con prioridad, a los más abandonados de la sociedad y de la Iglesia: los campesinos de Provenza, los recluidos en la cárcel, la juventud, presa fácil para la manipulación de los revolucionarios…
El Obispo de Digne, constatando la vida y acción de los Misioneros de Provenza, les pide que se hagan cargo del Santuario de Ntra. Sra. de Laus. Este santuario mariano estaba semiderruido y abandonado. El P. Tempier, primer superior de esta nueva comunidad, llevó consigo a los jóvenes Oblatos en formación. Esa comunidad vibrante se convierte en un centro de irradiación para toda la comarca. La muchedumbre acude numerosa y llena a rebosar aquel templo olvidado que, con la presencia oblata, se convierte en lugar privilegiado para encontrarse con Jesucristo Salvador.
El mismo fenómeno se repite en Marsella tras la misión de 1820. Eugenio plantó la Cruz de la misión en las ruinas de una iglesia, destruida durante la Revolución, y aquel templo se transformó en la “Iglesia del Calvario”. Miles y miles de marginados: obreros, inmigrantes, italianos sobre todo, se acercaban a las fuentes del Salvador. Cuando Eugenio inició este ministerio, acudían unos 6.000. A su muerte, sumaban más de 30.000.

Testimonio de los Mártires
Crece la animadversión contra los Oblatos por parte de los enemigos de la fe. El P. Pablo Fernández describe así: “Los Oblatos de Pozuelo eran muy apreciados y valorados por los creyentes, y convocados a asistir a reuniones y celebraciones religiosas, en las fiestas patronales, así como en otras solemnidades. También eran llamados para dar ejercicios espirituales. Esta buena fama entre los creyentes tenía como contra- posición la animadversión, por odio a la fe, de los grupos extremistas, anarquistas… Este clima se debía a que la comunidad de los Misioneros Oblatos era la que promovía la vida cristiana en todo el contorno de Pozuelo: Aravaca, Majadahonda y Húmera”

( Pausa... Oración para todos los días.Volver más arriba)

DIA 5
Oblación vivida
a favor de la diócesis de Marsella

En 1832 Eugenio es ordenado obispo y asume una nueva misión en su vida, que duraría 37 años. En 1837 el Papa le propone algo que él no deseaba: hacerse cargo de la diócesis de Marsella. Sin embargo esto se convertiría para él en una nueva oportunidad para vivir su oblación al servicio de la Iglesia, y se entregó a ella por completo. “Debo desvivirme por esta gente como un padre por sus hijos. Mi existencia, mi vida, todo mi ser deben consagrarse a esto, debo pensar sólo en su bien, con el solo temor de no haber hecho bastante por su bien, su santificación, sin más miras que las de buscar todos sus intereses espirituales y, en cierto modo, también los temporales. En una palabra, debo consumarme por ellos, estar dispuesto a sacrificar mi bienestar, mis deseos, el descanso, la vida misma por ellos”. Y a fe que lo hizo. Durante su pontificado, Marsella duplicó la población. El Obispo erigió y construyó más de 40 parroquias. Conocido por su cercanía con la gente, irradió la energía de su oblación acogiendo a diario a “su gente”, en su despacho por la mañana y en las visitas pastorales por la tarde, dando siempre la preferencia a los más pobres y abandonados. Fundó muchas obras religiosas y sociales para responder a las múltiples necesidades tanto espirituales como materiales de sus diocesanos. La diócesis, que había estado por años sin Pastor y a punto de ser suprimida, recobró una vida pujante.

Testimonio de los Mártires
Entre los Mártires hay tres Hermanos Oblatos. Dice un testigo superviviente: "De manera especial quiero destacar el ejemplo de los Hermanos Coadjutores que desempeñaban con alegría las tareas más humildes en la comunidad y eran un estímulo para todos. Concretamente, recuerdo a los Hermanos Bocos, Sánchez y Prado dándonos un ejemplo alegre y sencillo en el trabajo cotidiano. Vivían en un sacrificio ejemplar en los distintos ministerios que ellos tenían. Vivieron la virtud de la pobreza aceptando la realidad de nuestra vida llena de carencias en cuanto a lo material, viviendo el Evangelio en el amor y fidelidad al trabajo, buscando, como dice el Evangelio, “servir y no ser servidos”.

(Pausa... Oración para todos los días: ver más arriba)

DIA 6

Una Oblación que atraviesa los mares

S. Eugenio, Obispo de la segunda diócesis más grande de Francia, seguía siendo a la vez el superior general de los Oblatos, liderando a distancia el celo misionero de éstos. Los envía a Canadá, a Estados Unidos, Inglaterra, Irlanda, Argelia, Sudáfrica y Ceilán. Sostiene su dinamismo con las cartas, con su constante y paterna solicitud, los impulsa a una total generosidad. Si se dejan tentar por el desaliento, porque no cosechan los frutos que esperan de su dedicación, como en el caso de los primeros misioneros de Sudáfrica ante los refractarios zulúes, los alienta para que no se echen atrás. “No debes desanimarte. Llegará un día en que la gracia misericordiosa de Dios producirá una especie de explosión y vuestra Iglesia africana quedará bien plantada”, escribía, poco antes de morir, al Beato José Gérard, Apóstol de Lesoto. Y esta “explosión de gracia” hizo subir a la Congregación, durante los últimos veinte años de la vida del Fundador, de 46 a 415 miembros. Esta explosión misionera prosigue hoy con la presencia de sus Oblatos en 67 naciones por los cinco continentes, contagiando a muchos laicos que se les “asocian”. La palabra clave en la vida de Eugenio es “oblación” y, a imitación de Jesucristo, la vivió en beneficio de los demás.
Para todos nosotros, San Eugenio puede ser una fuente de inspiración.

Testimonio de los Mártires
La vocación de un hijo puede poner a prueba el amor de su madre: “Es Dios quien lo quiere, mamá; no sufras ni me hagas sufrir. Sé generosa y dale a Dios lo que es de Él antes que tuyo”. En el noviciado le entrega su Cristo de junior, diciéndole: “Bésalo muchas veces y, venga lo que venga, piensa que todo lo que suframos por Él, por mucho que nos parezca, será poco para lo que Él nos ama y sufrió por nosotros”. Al despedirse de otra madre, que los refugió en casa: “No sufras, yo voy a volver, pero si me pasa algo o me matan, piensa que estaré con Dios y te ayudaré".
Tras el martirio, su madre quiere dar con las huellas de su hijo entre las ruinas de la cárcel. Dice su hermana: “De repente comenzó a gritar: ¡Aquí, aquí! Entramos con ella y vimos toda la pared escrita. Pude ver cómo en un rincón había unas palabras que destacaban más que las otras, porque estaban escritas en rojo, y que decían: `Madre, me llevan a matar, muero por Dios. ‘No llores, me voy con Dios. ¡Viva Cristo Rey!’ y firmaba Publio”.

(Pausa... Oración para todos los días: ver más arriba)

ORACIÓN

PARA ACRECENTAR EL AMOR DE DIOS

Dios mío, duplica, triplica, centuplica mis fuerzas, para que yo te ame no sólo en cuanto soy capaz de amarte, que eso no es nada, sino que te ame tanto como te amaron los Santos, como te amó y te ama tu Santísima Madre.
Aún eso, Dios mío, no me basta. ¿Por qué no querer amarte tanto como Tú te amas a ti mismo? Es imposible, lo sé; pero no es imposible desearlo, puesto que yo lo deseo con toda la sinceridad de mi corazón, con toda mi alma. Sí, Dios mío, yo quiero amarte tanto como Tú te amas a ti mismo.
                           (S. Eugenio de Mazenod, retiro de ordenación)

       Visitar el Blog: http://martiresomimadrid.blogspot.com

ENGLISH

Oblation and Martyrdom

Six days with the Oblate Martyrs
accompanied by the writings of Saint Eugene

A selection of brief texts for reading
                            and praying with St. Eugene
                               and the Oblate Martyrs

Joaquín Martínez Vega and Frank Santucci

WILLING TO GIVE THEIR LIVES

“The Church, that glorious inheritance purchased by Christ the Saviour at the cost of his own blood, has in our days been cruelly ravaged. The beloved spouse of God's only begotten Son is torn with anguish as she mourns the shameful defection of the children she herself bore.
“The sight of these evils has so touched the hearts of certain priests, zealous for the glory of God, men with an ardent love for the Church, that they are willing to give their lives, if need be, for the salvation of souls.
“And how should men who want to follow in the footsteps of Christ?
• They must strive to be saints.
• They must wholly renounce themselves.
• They must be ready to sacrifice goods, talents, ease, self, even their life, for the love of Jesus Christ, the service of the Church, and the sanctification of their brethren.”
This is the ideal which St. Eugene de Mazenod proposes for his Oblates.

“Belonging to the bright and glorious army of martyrs are not a few Spanish Christians killed out of hatred for the faith in the years 1936-1939 by a wicked persecution of the Church, its members and its institutions. With special hatred and cruelty, bishops, priests and religious were persecuted; their only “crime” was believing in Christ, preaching the Gospel and bringing people along the way of salvation.” (John Paul II)

INTRODUCTION

On May 21, 1861, the Bishop of Marseille, St. Eugene de Mazenod, died a holy death. So this year, 2011, marks the 150th anniversary of his dies natalis, his birth into heaven.
We wanted to use this anniversary to highlight, through the glorification of some Oblates, that the spiritual path taken by this Holy Founder is a sure way to holiness.
For this reason, the Superior General of the Missionary Oblates of Mary Immaculate filed a “petition” with the Holy See, joined by Cardinals, Bishops and many faithful, requesting and acceleration of the process of the Cause of the Oblate Martyrs of Spain, in order to celebrate their Beatification in this jubilee year.
This petition was kindly received and therefore, we have the immense joy of assisting at this event on December 17, 2011, in the Cathedral of Madrid.
Cardinal Angelo Amato, Prefect of the Congregation for the Causes of Saints, in a friendly chat with Fr. General and the Postulator, told us that we had to get moving so that this celebration would be a kairos, that is, a moment of grace and source of spiritual animation for the entire Oblate family, and not only for it…
This booklet has no other purpose than to quite simply provide some ideas for such animation, combining the charism of St. Eugene during his 150th anniversary year, with the heroic witness of some of his sons upon the 75th anniversary of their martyrdom.
We thank Fr. Frank Santucci, animator of the Oblate charism, for his considerable contribution to this booklet with his article, Oblation, a dynamo which generates energy, published in Missioni OMI (6 / 2011). In it, I found most of what inspired me in reference to St. Eugene.
Joaquín Martínez Vega, o.m.i.

DAY 1

Oblation and Martyrdom

From the earliest days of the Missionary Oblates, they used the term “oblation” in speaking about religious consecration: temporal oblation, perpetual oblation.
It seems that, in the beginning, St. Eugene de Mazenod did not plan to found a new community of missionaries nor a new religious congregation. He wanted neither more nor less than this: to continue “the apostolic life” in its most authentic and original meaning, that is to say, to relive here and now the life of the Apostles with Jesus. To do that, more than giving missions or doing ministry, he wanted above all to collaborate with Jesus Christ the Savior in the work of redemption. To do this “mission” well, it was necessary to follow in the “footsteps of the Apostles,” to whom Jesus had said: “You will be my witnesses to the very ends of the world.”
WITNESS, in Greek, the language of the New Testament, means MARTYR.
St. Eugene required of “anyone who wishes to be one of us, a burning zeal,” “a self-giving love,” a preferential love for the most abandoned: to love without measure, to love with the same measure as the love of Christ: to the very giving of one’s life. For this, he required that each Oblate be ready to give his life. And if this happens with the shedding of one’s blood, we have martyrdom or a bloody oblation, the supreme oblation.
Therefore, St. Eugene wished for himself the grace of martyrdom. It was one of the intentions of his First Mass. He asked for: “final perseverance and also martyrdom, or at least death while assisting victims of the plague.” For “martyrdom out of charity will not have a lesser reward than martyrdom for the faith.” (26.01.1854: letter to a gravely ill missionary)

Testimony of the Martyrs
“I’ve always been deeply moved by stories of martyrdom. When I read them, I am overpowered by a secret desire to suffer the same fate. That would be the greatest priesthood to which all of us Christians could aspire: to give each one’s own body and blood as a holocaust for the faith. What an honor, to die as a martyr!”
These are the very words of one of the Martyrs, Gregorio Escobar, in a letter written to his family as he was preparing for his ordination.

Pause in silent meditation…
Final prayer:

Almighty and eternal God
Who granted to Francisco Esteban
and his martyred companions
the grace of giving their lives for Christ,
through a bloody oblation,
help us in our weakness,
so that through their intercession
and following their example,
we too might remain firm in our faith
and might be able to give our lives for others
through the “martyrdom of charity,”
according to the teaching
of St. Eugene de Mazenod;
and in this way,
we might be able to give witness to the world
about who Jesus Christ is.
We ask this through the intercession
of our Mother, Mary Immaculate,
through Jesus Christ our Lord.
R. Amen.

DAY 2

Oblation as a radical option for God

Young Eugene, fiery of character, full of life, knowing no half measures, 25 years old, has an intuition that gives full meaning to his life. One Good Friday, during the adoration of the Cross, he understood that God loved him immensely. This intuition was like a magnet attracting to itself, like metal filings, all aspects of his life. It was a special grace that would radically change the course of his life. He had to direct it exclusively towards his only goal: God. This awareness of knowing he was loved by God gave full meaning to everything.

Looking at Jesus Christ who had given everything for him, Eugene, as a logical consequence, decided to consecrate himself totally to God. “I want to live only for You.” (Good Friday) “Everything for God.” (Vespers of his priestly ordination) “To be everything for God and everything for everyone.” (Retreat notes) He wants to dedicate himself to preaching the Gospel by “serving Him without reserve and consecrating my life for the spread of the Gospel.” (Holy Thursday, private vows with Fr. Tempier)

Here Eugene uses a Word that sums up his entire life: “oblation.” The oblation of Jesus Christ (the first Oblate) on the cross and the oblation of Eugene are identical. If Jesus loved us so much as to give his life, he must give his life for others just as Jesus did.

Testimony of the Martyrs

“From the moment we were arrested (when they held us at gun point, face to the wall), we each had the thought in mind of being killed because we were religious. Within us, the only thing that arose was a spirit of forgiveness on the one hand, and on the other, a desire to offer our lives for the Church, for peace in Spain and for those who we thought were going to shoot us. The only motive that guided us was supernatural, since humanly speaking, we had lost everything. We knew that if they killed us, it was out of hatred for the Christian faith.” (Fr. Felipe Diez, OMI, survivor)

Pause in silent meditation…

Final prayer:

Almighty and eternal God
Who granted to Francisco Esteban
and his martyred companions
the grace of giving their lives for Christ,
through a bloody oblation,
help us in our weakness,
so that through their intercession
and following their example,
we too might remain firm in our faith
and might be able to give our lives for others
through the “martyrdom of charity,”
according to the teaching
of St. Eugene de Mazenod;
and in this way,
we might be able to give witness to the world
about who Jesus Christ is.
We ask this through the intercession
of our Mother, Mary Immaculate,
through Jesus Christ our Lord.
R. Amen.

DAY 3

Oblation in community attracts others

“A burning zeal for the salvation of people” and the spirit of oblation were what attracted others to join him. In the measure in which one’s life is converted into a reflection of God’s love, in the same measure, it attracts others. Just think of the nearly three hundred youth who gathered around him twice a week, of his first missionaries who joined him in 1815 to spread the Gospel through the villages of Provence, of the youth who over the years would join him to become Oblates. Today, as a canonized saint, he continues to be a source of inspiration for us, taking us by the hand to the very source of strength, God’s love. Eugene always insisted that his Oblates, before proclaiming to others “who Jesus Christ is,” had to identify with Him. The vocation of the Oblates was to arrive at being “oblates” in the full sense of this world as he understood and lived it. “Oblate,” each one personally and “Oblates” in community.

Testimony of the Martyrs

(They expelled them from the house) and, “following the instructions of the Superiors, each one sought refuge in the private homes of family members or acquaintances, remaining in this (secret) location until the month of October 1936. In the meantime, Fr. Esteban, as well as Fr. Blanco and Fr. José Vega, risking their own lives, managed to secretly visit the scholastics, encouraging them in their fidelity and their religious commitments. As a concrete example, I remember hearing from Fr. Porfirio that, on December 12, feast of Our Lady of the Pillar, patroness of the scholasticate, some of the Servants of God got together and spent several hours in adoration of the Blessed Sacrament which they were secretly keeping; in late afternoon, they took communion, what would be their Viaticum.” (Fortunato Alonso, OMI) Another testimony: “I asked (my brother Clemente) how he was holding up and he told me: ‘We are in danger and we are afraid they will separate us; we encourage one another. However, if we must die, I am ready and I am sure that God will give us the strength we need to be faithful.’” (Josefa, Sister of the Holy Family of Bordeaux)

Pause in silent meditation…

Final prayer:

Who granted to Francisco Esteban

and his martyred companions

the grace of giving their lives for Christ,

through a bloody oblation,

help us in our weakness,

so that through their intercession

and following their example,

we too might remain firm in our faith

and might be able to give our lives for others

through the “martyrdom of charity,”

according to the teaching

of St. Eugene de Mazenod;

and in this way,

we might be able to give witness to the world

about who Jesus Christ is.

We ask this through the intercession

of our Mother, Mary Immaculate,

through Jesus Christ our Lord.

R. Amen.

DAY 4

The Mission of Eugene: to reveal to the most abandoned who they are in the eyes of God

The Congregation grew out of an irresistible urge to teach Christians who Jesus Christ is so as to reveal to all human beings their own dignity as children of God. They directed their ministry in the first place to the most abandoned of society and the Church: the peasants of Provence, the inmates of prisons, the youth who were an easy prey for manipulation by the revolutionaries.

The Bishop of Digne, noticing the life and activity of the Missionaries of Provence, asked them to take charge of the Shrine of Our Lady of Laus. This Marian shrine was tumbledown and abandoned. Fr. Tempier, the first superior of this new community, brought with him the young Oblates in formation. This lively community became a center that influenced the whole region. Large crowds came and filled to overflowing this forgotten church which, with the Oblates’ presence, became a privileged place for encountering Jesus Christ, the Savior.

The phenomenon repeated itself in Marseille after the mission of 1820. Eugene set up the mission cross in the ruins of a church destroyed during the Revolution, and that church became the “Church of the Calvary.” Thousands and thousands of marginalized people: laborers, immigrants, especially Italians, approached the fountainhead of the Savior. When Eugene started this ministry, about 6,000 came; at his death, they were more than 30,000.

Testimony of the Martyrs

Animosity against the Oblates was growing on the part of the enemies of the faith. Fr. Pablo Fernandez describes it: “The Oblates of Pozuelo were greatly appreciated and valued by believers; they were called upon to attend religious meetings and celebrations of patronal feasts and for other solemnities. They were also called upon to give retreats. This good reputation among believers was just the opposite to the animosity of the extremist groups and the anarchists, out of hatred of the faith. This atmosphere was due to the fact that the community of the Missionary Oblates were the ones who were fostering Christian life all around Pozuelo: Aravaca, Majadahonda y Húmera.”

Final prayer:

Almighty and eternal God

Who granted to Francisco Esteban

and his martyred companions

the grace of giving their lives for Christ,

through a bloody oblation,

help us in our weakness,

so that through their intercession

and following their example,

we too might remain firm in our faith

and might be able to give our lives for others

through the “martyrdom of charity,”

according to the teaching

of St. Eugene de Mazenod;

and in this way,

we might be able to give witness to the world

about who Jesus Christ is.

We ask this through the intercession

of our Mother, Mary Immaculate,

through Jesus Christ our Lord.

R. Amen.

DAY 5
Oblation lived for the diocese of Marseille

In 1832, Eugene was ordained a bishop and began a new mission in his life, one that would last for 37 years. In 1837, the Pope asks something of him that he did not want: to take charge of the diocese of Marseille. Nevertheless, this would become for him a new opportunity to live his oblation in service of the Church and he gave himself completely to this end. “I must give my all to these people, as a father for his children. My very existence, my life, my whole being must be devoted to this; I must think only of their good, with the sole fear of not having done enough for their good, their sanctification. I shall have no other goal than to seek their spiritual good and, in a certain way, also their temporal good. In a word, I must be consumed for them, ready to sacrifice my own comfort, my desires, my rest, my very life for them.” And indeed he did. During his episcopacy, Marseille doubled in population. The bishop set up and constructed more than 40 parishes. Known for his closeness to the people, he glowed with the energy of his oblation, daily receiving “his people” into his home; in his morning correspondence and his pastoral visits in the afternoon, always giving preference to the poorest and most abandoned. He founded many religious and social works to meet the many spiritual and material needs of his diocese. The diocese, which had been without a pastor for years and was about to be suppressed, recovered and thrived.

Testimony of the Martyrs

Among the Martyrs are three Oblate Brothers. A surviving witness says: “In a special way, I want to highlight the example of the Lay Brothers who joyfully accomplished the most humble tasks in the community and were an encouragement for all of us. Specifically, I remember Brothers Bocos, Sánchez and Prado who gave us a cheerful and simple example in their daily work. They lived as an exemplary sacrifice in the various ministries they had. They lived the virtue of poverty by accepting the reality of our lives so lacking in material things. They lived the Gospel in love and fidelity to their work, seeking, as it says in the Gospel, ‘to serve and not be served.’”

Pause in silent meditation

Final prayer:

Almighty and eternal God
Who granted to Francisco Esteban
and his martyred companions
the grace of giving their lives for Christ,
through a bloody oblation,
help us in our weakness,
so that through their intercession
and following their example,
we too might remain firm in our faith
and might be able to give our lives for others
through the “martyrdom of charity,”
according to the teaching
of St. Eugene de Mazenod;
and in this way,
we might be able to give witness to the world
about who Jesus Christ is.
We ask this through the intercession
of our Mother, Mary Immaculate,
through Jesus Christ our Lord.
R. Amen.

DAY 6

An Oblation that crosses seas

St. Eugene, Bishop of the second largest diocese in France, continued being Superior General of the Oblates, guiding from a distance their missionary zeal. He sent them to Canada, the United States, England, Ireland, Algeria, South Africa and Ceylon. He energized them with his letters, with his constant and fatherly solicitude; he urged them on to total generosity. If they were tempted to be discouraged, because they were not reaping the fruits of their dedication, as in the case of the first missionaries to South Africa among the obstinate Zulus, he encouraged them not to step back. “You must not be discouraged. A day will come in which the merciful grace of God will produce a kind of explosion and your African Church will be well planted,” he wrote, shortly before his death, to Blessed Joseph Gerard, the Apostle of Lesotho. And that “explosion of grace” made the Congregation grow during the last 20 years of the Founder’s life: from 46 to 415 members. This missionary explosion continues today with the presence of his Oblates in 67 nations on the five continents, including many lay faithful who “associate” themselves. The key word in the life of Eugene is “oblation” and, in imitation of Jesus Christ, he lived it for the benefit of others. May St. Eugene be a source of inspiration for all of us.

Testimony of the Martyrs

The vocation of a child can put to test a mother’s love: “It is God who wants it, mama; do not be sad and don’t make me sad. Be generous and give back to God the one who was His before being yours.” In the novitiate, he gave her is junior’s cross, telling her: “Kiss it often and, come what may, remember that everything we suffer for Him, as much as it seems, will be very little compared to how He loves us and suffered for us.” In saying goodbye to another mother who hid them in her home: “Don’t be sad; I will return, but if something happens or they kill me, remember that I will be with God and will help you.” After his martyrdom, his mother wanted to find traces of her son in the ruins of the prison. His sister says: “Suddenly she began to shout: Here! Here! We went in with her and we saw the wall covered with writing. I could see that in one corner, there were some words that stood out more than others because they were written in red and they said: ‘Mother, they are taking me out to kill me; I am dying for God. Don’t cry: I am going to God. Long live Christ the King!’ and it was signed ‘Publio’.”

Pause in silent meditation…

Final prayer:

Almighty and eternal God
Who granted to Francisco Esteban
and his martyred companions
the grace of giving their lives for Christ,
through a bloody oblation,
help us in our weakness,
so that through their intercession
and following their example,
we too might remain firm in our faith
and might be able to give our lives for others
through the “martyrdom of charity,”
according to the teaching
of St. Eugene de Mazenod;
and in this way,
we might be able to give witness to the world
about who Jesus Christ is.
We ask this through the intercession
of our Mother, Mary Immaculate,
through Jesus Christ our Lord.
R. Amen.

BLOG: http://martiresomimadrid.blogspot.com

ITALIANO

Oblazione e Martirio

Guidati da Sant’ Eugenio, sei giorni con i Martiri Oblati

Breve selezione di testi da meditare e pregare con S. Eugenio e i Martiri Oblati

            DISPOSTI A SACRIFICARE LA VITA

“La Chiesa, splendida eredità del Salvatore, da Lui acquistata a prezzo del suo sangue, ai nostri giorni, è stata crudelmente devastata. Questa Sposa diletta del Figlio di Dio, in lagrime per la vile diserzione dei figli da lei generati, è in preda al terrore.
“Lo spettacolo di questi disordini ha commosso profondamente alcuni sacerdoti che hanno a cuore la gloria di Dio e amano la Chiesa, e vorrebbero sacrificarsi, se è necessario, per la salvezza delle anime
“Che cosa devono fare gli uomini apostolici che vogliono camminare sulle orme di Gesù Cristo?
- Devono lavorare seriamente a diventare santi,
- Devono rinunciare interamente a se stessi,
- Devono essere pronti a sacrificare tutti i beni, i talenti, il riposo, la persona e la vita stessa per amore di Gesù Cristo , per il servizio della Chiesa e per la santificazione del prossimo”.
   É questo l’ideale che Sant’Eugenio propone ai suoi Oblati

“Al brillante e glorioso esercito dei martiri appartengono non pochi cristiani spagnoli, uccisi in odio alla fede negli anni 1936-1939, durante la iniqua persecuzione scatenata contro la Chiesa, i suoi membri e le Istituzioni. Di particolare odio e accanimento furono oggetto i vescovi, i sacerdoti e i religiosi, il cui unico delitto era credere in Cristo, annunciare il Vangelo, accompagnare il popolo nella via della salvezza. (Giovanni Paolo II)

                    PRESENTAZIONE

Il 21 Maggio 1861 spirava santamente in Marsiglia il Vescovo Eugenio de Mazenod. Nel 2011 ricorrono 150 anni dal suo dies natalis, la nascita al Cielo.
La Beatificazione di alcuni Oblati in questo anniversario conferma che il cammino spirituale intrapreso dal santo Fondatore, è un itinerario sicuro per santificarsi.
Il Superiore Generale dei Missionari Oblati di Maria Immacolata, con lettere di adesione di alcuni Cardinali e Vescovi, come pure di numerosissimi fedeli, ha presentato una “supplica” alla Santa Sede, chiedendo un’accelerazione della Causa di Beatificazione dei Martiri Oblati spagnoli, per poterla celebrare nel 2011.
La “supplica” è stata benevolmente accolta. Abbiamo perciò l’immensa gioia di partecipare, il prossimo 17 dicembre, nella Cattedrale di Madrid, all’evento tanto atteso.
Il Card. Angelo Amato, Prefetto della Congregazione delle Cause dei Santi, in un colloquio famigliare con il P. Generale e il Postulatore, diceva che dobbiamo impegnarci affinché la Beatificazione sia un vero kairos, momento di grazia e stimolo per una animazione spirituale di tutta la famiglia oblata, e non solo di questa.
Il sussidio che proponiamo, non ha altro scopo che offrire, con semplicità, alcune piste per l’animazione, coniugando il Carisma di Sant’Eugenio, nel 150° anniversario, con il Martirio di questi 22 suoi figli, a 75 anni dal loro sacrificio.

1° giorno

Oblazione e Martirio

Da sempre, i Missionari Oblati usano il termine “oblazione” per indicare la consacrazione religiosa: oblazione temporanea e perpetua.
Sant’Eugenio de Mazenod non pensava di fondare una comunità di missionari né una nuova congregazione religiosa. Non voleva altro che questo: continuare “la vita apostolica” nella forma più genuina, originale, cioè, rivivere qui e ora la vita degli Apostoli con Gesù. Per questo, più che predicare missioni o fare apostolato, voleva collaborare con Gesù Cristo Salvatore nell’opera della redenzione. Per compiere bene tale missione, era necessario seguire “le orme degli Apostoli”, ai quali Gesù aveva detto: “Sarete miei testimoni fino ai confini del mondo”.
TESTIMONE, in greco, lingua del Nuovo Testamento, si dice MARTIRE.
Sant’Eugenio esige “a chi vuol essere dei nostri, zelo ardente”, “amore oblativo”, amore preferenziale per i più abbandonati. Amare senza misura, amare con la misura dell’amore di Cristo: fino a dare la vita. Esigeva che ogni Oblato fosse disposto a dare la vita. Con lo spargimento del sangue, abbiamo il martirio, oblazione cruenta, oblazione suprema!
Sant’Eugenio desiderava per sé stesso la grazia del martirio. È una delle intenzioni della sua prima Messa. Chiedeva la perseveranza finale, e anche il martirio, o almeno la morte nell’assistenza agli appestati (martire della carità), o un altro genere di morte per la gloria di Dio e la salvezza delle anime”.

Testimonianza dei Martiri
“Mi hanno sempre profondamente commosso le storie di martirio. Sempre, leggendole, mi prende un segreto desiderio di subire la stessa sorte. Sarebbe il miglior sacerdozio a cui potremmo aspirare tutti i cristiani: offrire ognuno il proprio corpo e il sangue a Dio in olocausto per la fede. Che fortuna sarebbe morir martire!”
Sono testuali parole di uno dei Martiri, Gregorio Escobar, in una lettera scritta alla famiglia, quando si stava preparando all’Ordinazione.

Pausa, preghiamo in silenzio…
Preghiera finale (da dire tutti i giorni):

Dio onnipotente ed eterno, che hai concesso al Beato Francisco Esteban e ai suoi compagni Martiri la grazia di sacrificare la vita per Cristo mediante l’oblazione cruenta, aiutaci nella nostra debolezza perché anche noi, radicati nella fede, possiamo testimoniare davanti al mondo chi è Gesù Cristo.
Te lo chiediamo per intercessione di Maria Immacolata, Madre nostra; di Sant’Eugenio de Mazenod e di questi Martiri Oblati. Per Cristo Nostro Signore. R/. Amen.

2° giorno

L’Oblazione: scelta radicale di Dio

Il giovane Eugenio, carattere focoso, pieno di vita, che non conosce mezze misure, a 25 anni, ha un’intuizione, che darà un senso pieno alla vita. Un Venerdì Santo, durante l’adorazione della Croce, comprese che Dio l’amava immensamente. Fu come una calamita che attirava a sé tutta la sua esistenza. Fu una grazia eccezionale, che l’avrebbe radicalmente avviato verso nuovi orizzonti. Ormai, la sua vita l’avrebbe orientata esclusivamente verso l’unico fine: Dio. Questa presa di coscienza di sapersi amato da Dio dava pieno senso a tutto.
Contemplando Gesù che ha dato tutto per lui, Eugenio si sente chiamato a una totale consacrazione a Dio. “Voglio vivere solo per Te” (Venerdì Santo); “Tutto per Dio” (vigilia dell’Ordinazione sacerdotale); “Essere tutto per Dio e tutto per tutti” (note di un ritiro); decide di dedicarsi all’evangelizzazione per “servirlo senza riserve e consacrare la mia vita alla diffusione del Vangelo” (Giovedì Santo, voti privati con il P. Tempier).
Qui Eugenio utilizza una parola che coinvolge tutta la vita: “oblazione”. L’oblazione di Gesù Cristo (primo Oblato) in croce e l’oblazione di Eugenio si identificano. Se Gesù ci amò fino al gesto estremo di dare la vita, dobbiamo dare la vita per gli altri, come Lui.

Testimonianza dei Martiri
“Fin da primo momento della prigionia, mentre ci tenevano allineati contro il muro, c’era in ciascuno di noi la chiara sensazione che ci avrebbero uccisi, perché eravamo religiosi. L’unica reazione che saliva dal profondo dell’anima era, da una parte, lo spirito del perdono e dall’altra il desiderio di offrire la vita per la Chiesa, per la pace della Spagna e per gli stessi che si preparavano a fucilarci. Eravamo mossi solo dal soprannaturale, poiché umanamente perdevamo tutto. Eravamo coscienti che se ci uccidevano, era solo in odio alla fede cristiana”. (P. Felipe Díez OMI, sopravissuto).

Pausa preghiamo in silenzio…
Preghiera finale

3° giorno

L’oblazione in comunità attira altri…è contagiosa!

“Lo zelo ardente per la salvezza degli uomini” e la forza dell’oblazione convinsero altri uomini ad unirsi a lui. Nella misura in cui la sua vita è irradiazione dell’amore di Dio, nella stessa misura attrae altre persone. Basti pensare ai quasi 300 giovani che si ritrovavano con lui due volte alla settimana, ai primi missionari che lo seguirono nel 1815, per annunciare il vangelo nei villaggi della Provenza, ai giovani che nel corso degli anni si faranno Oblati. Oggi, Eugenio, santo “canonizzato”, continua ad essere fonte d’ispirazione per noi, ci prende per mano guidandoci verso la sorgente che è l’amore di Dio. Eugenio sempre esigeva che gli Oblati, prima di annunciare agli altri “chi è Gesù Cristo”, dovevano identificarsi con Lui. La vocazione oblata era quella di diventare “oblati” nel pieno senso della parola, come lui stesso l’aveva intesa e vissuta: “Oblato”, ognuno personalmente e “Oblati” in comunità.

Testimonianza dei Martiri
(Li cacciarono dal convento) e, “seguendo le indicazioni dei Superiori, ciascuno cercò rifugio in case private, presso familiari o amici, rimanendo in tale situazione (di clandestinità) fino ad ottobre 1936. In quel periodo, P. Esteban e i PP. Blanco e José Vega, rischiando la vita, cercavano di incontrare gli scolastici nella clandestinità, incoraggiandoli ad essere fedeli ai loro impegni religiosi. Un fatto concreto: ricordo che il P. Porfirio disse che il 12 ottobre, festa della Madonna del Pilar, patrona dello Scolasticato, si riunirono alcuni Servi di Dio, e, dopo aver passato varie ore in Adorazione davanti al Santissimo, conservato clandestinamente, al tramonto fecero la santa Comunione, come Viatico”. (Fortunato Alonso, OMI). “Chiesi (a mio fratello Clemente) come stavano, mi rispose: «Siamo in pericolo e temiamo che ci separino; insieme, ci facciamo coraggio a vicenda. Ciò nonostante, se si dovrà morire, sono pronto, sicuro che Dio ci darà la forza necessaria per mantenerci fedeli» ”(Josefa).

Pausa, preghiamo in silenzio…
Preghiera finale

4° giorno

Missione di Eugenio: rivelare ai più abbandonati “chi sono agli occhi di Dio”

Due anni dopo la fondazione a Aix, ammirato dalla loro vita e azione, il Vescovo di Digne chiese ai Missionari di Provenza di assumere la direzione del santuario di Nostra Signora di Laus. Il santuario era semidistrutto e in abbandono. P. Tempier, primo superiore della nuova comunità, portò con sé i giovani oblati in formazione. La vivacità del gruppo diventò centro di irradiazione nella regione. Durante i 22 anni di presenza oblata, i pellegrini riempivano il santuario, divenuto luogo privilegiato di incontro con il Salvatore. Durante l’estate, i missionari predicano circa 200 missioni popolari e accolgono tanta gente nel sacramento della misericordia.
P. Tempier scrive: “Volete sapere cosa facciamo qui? Ascoltiamo tantissime confessioni. I pellegrini sono sempre più numerosi. E quanti più siamo, più gente viene”.
La stessa cosa si ripete a Marsiglia dopo la missione del 1820. Eugenio piantò la Croce della Missione sulle rovine di una chiesa, distrutta durante la Rivoluzione e che diventerà la “Chiesa del Calvario”. Migliaia di disperati, operai, immigrati italiani soprattutto, si avvicinano alla sorgente della salvezza. Quando Eugenio cominciò questo ministero, si contarono circa 6.000 persone. Alla sua morte, se ne contavano più di 30.000.

Testimonianza dei Martiri
P. Pablo Fernández descrive l’odio sempre più crescente dei nemici della fede verso gli Oblati: “Gli Oblati di Pozuelo erano molto stimati dai fedeli, che li invitavano per incontri e celebrazioni religiose, in occasione di feste patronali e altre solennità. Li chiamavano anche per animare Ritiri. Questo apprezzamento suscitava ancor più la contrarietà, in odio alla fede, dei gruppi estremisti e anarchici, che vedevano nella Comunità dei Missionari Oblati l’anima della vita cristiana per tutta la regione di Pozuelo: Aravaca, Majadahonda e Húmera”

Pausa, preghiamo in silenzio…
Preghiera finale

5° giorno

Oblazione vissuta per la diocesi di Marsiglia

Nel 1823 iniziava per Eugenio una nuova tappa della vita, durata ben 37 anni, al servizio della seconda città più grande di Francia. Nel 1837 è consacrato vescovo, suo malgrado. Tuttavia, l’evento gli offrirà una nuova occasione per vivere l’oblazione al servizio della Chiesa, dedicandosi ad essa senza riserve. “Devo darmi interamente a questa gente, come un padre ai propri figli. Devo dedicare l’ esistenza, la vita, tutto il mio essere a questo, devo pensare solo al loro bene, con il solo timore di non aver fatto abbastanza per la loro santificazione, senza altri scopi, se non quelo di cercare i loro interessi spirituali e, in certo qual modo, anche temporali. In una parola, devo consumarmi per loro, essere pronto a sacrificare comodità, desideri, riposo, la vita stessa”. E non c’è dubbio che l’ha fatto! Durante il suo episcopato, Marsiglia raddoppiò la popolazione. Il Vescovo eresse e costruì più di 40 parrocchie. Conosciuto per la sua vicinanza alla gente, irradiò la forza della sua oblazione, accogliendo ogni giorno la gente, in mattinata nel suo ufficio e nel pomeriggio nelle visite pastorali, dando sempre la precedenza ai più poveri e abbandonati. Diede vita a diverse opere per rispondere alle molteplici necessità spirituali e materiali dei fedeli. La diocesi, rimasta per anni senza Pastore e a punto di essere soppressa, riprese nuovo slancio.

Testimonianza dei Martiri
Tra i Martiri ci sono tre Fratelli Oblati. Dice un testimone sopravissuto: “Voglio segnalare in modo particolare l’esempio dei Fratelli Coadiutori, che con gioia assicuravano i più umili servizi nella comunità, erano uno stimolo per tutti. Ricordo i Fratelli Bocos, Sánchez y Prado che con semplicità e gioia ci edificavano nel lavoro quotidiano, sacrificandosi nei vari compiti loro affidati. Vissero la virtù della povertà, accettando la realtà della nostra vita, segnata da tante rinunce materiali. Vivevano il Vangelo nell’amore e fedeltà al lavoro, cercando “di servire e non di essere serviti”.

Pausa, preghiamo in silenzio…
Preghiera finale

6° giorno

Oblazione che attraversa i mari

...senza frontiere.

Pastore della seconda diocesi più grande di Francia, Eugenio continuava nella carica di Superiore generale degli Oblati, di cui animava a distanza lo zelo missionario. Li invia in Canada, Stati Uniti, Inghilterra, Irlanda, Algeria, Sudafrica e Ceylon (Sri Lanka). Incoraggia il loro dinamismo con lettere, con costante e paterna sollecitudine, li spinge verso una totale generosità. A volte si lasciano tentare dallo scoraggiamento per i mancati frutti di tanti sacrifici, come nel caso dei primi missionari tra gli zulù, in Sudafrica. “Non scoraggiarti. Verrà il giorno in cui la grazia misericordiosa di Dio produrrà una specie di esplosione e la vostra Chiesa africana resterà ben piantata”, scriveva, poco prima di morire al Beato Giuseppe Gérard, Apostolo del Lesoto.
L’esplosione di grazia fece crescere la Congregazione, negli ultimi 20 anni della vita del Fondatore, da 46 a 415 membri. Questa “esplosione missionaria” continua oggi con la presenza dei suoi Oblati in 67 nazioni dei 5 Continenti, contagiando anche molti laici “associati”. La parola chiave per Eugenio è “oblazione”. Come Gesù, la visse anch’egli per gli altri. Per tutti noi, può essere una fonte d’ispirazione.

Testimonianza dei Martiri
La vocazione di Publio, il beniamino della famiglia, mette a dura prova l’amore della mamma: “É Dio che lo vuole, mamma; non soffrire e non farmi soffrire. Sii generosa e dà a Dio quel che è suo, prima che tuo”. Al noviziato le consegna il crocifisso di “apostolino”, dicendole: “Bacialo tante volte e qualsiasi cosa succeda, pensa che tutto ciò che soffriamo per Lui, per quanto ci sembri molto, è ancora poco in confronto a quanto ci ama e ha sofferto per noi”. Salutando un’altra madre che lo aveva nascosto in casa: “Non soffrire; io tornerò, ma se mi succede qualcosa o mi uccidono, pensa che sarò con Dio e ti aiuterò”. Terminata la guerra, la mamma cercava tracce tra le rovine del Carcere Modello. “Improvvisamente cominciò a gridare: “Qui, qui!”. Entrammo con lei e vedemmo tutta la parete scritta. Osservai in un angolo delle parole messe in maggior evidenza, perché scritte in rosso. Dicevano: “Mamma, mi portano via per uccidermi, muoio per Dio. Non piangere, me ne vado con Dio. Viva Cristo Re! Firmato: “Publio”.

Pausa, preghiamo in silenzio…
Preghiera finale

BLOG: http://martiresomimadrid.blogspot.com/

FRANÇAIS

Oblation et Martyre
Six jours avec les Martyrs Oblats,

et les écrits de St. Eugène

Choix de textes brefs pour lire et prier avec St. Eugène et les Martyrs Oblats

DISPOSÉS À DONNER LA VIE

"L’Eglise, ce bel héritage du Sauveur, qu’il avait acquise au prix de son sang, a été ravagée de nos jours d’une manière cruelle. Cette Epouse chérie du Fils de Dieu, pleurant la honteuse défection des enfants qu’elle a engendrés, est en proie à la terreur.   “La vue de ces désordres a touché le cœur de quelques prêtres à qui la gloire de Dieu est chère, qui aiment l’Eglise et qui voudraient se sacrifier s’ll le fallait, pour le salut des âmes.
“Que doivent faire à leur tous les hommes qui veulent marcher sur les trace de Jésus Christ ?
-      Ils doivent travailler sérieusement à   devenir saints.-      Ils doivent renoncer complètement à eux-mêmes,
-      Ils doivent (être) disposés à sacrifier leurs biens, leurs talents, leur repos, leur personne et leur vie pour l’amour de Jésus Christ, le service de l’Eglise et la sanctification de leurs frères ”.

Voilà l’idéal que St. Eugène propose à ses Oblats

“À l’armée glorieuse et splendide des martyrs, appartiennent en grand nombre les chrétiens espagnols, assassinés en haine de la foi, dans les années 1936-1939, à cause de la persécution inique, déchaînée contre l’Eglise et contre ses membres et ses institutions. Avec une haine et un acharnement particulier, les évêques, les prêtres et les religieux ont été pourchassés, eux dont l’unique ‘délit’ était de croire au Christ et d’annoncer l’Evangile et de conduire le peuple sur les chemins du salut. ( Jean Paul II)

                                PRÉSENTATION

      Le 21 mai 1861, expirait saintement, à Marseille, son Evêque, St Eugène de Mazenod. C’est ainsi que cette année 2011, nous célébrons le 150^e anniversaire de son dies natalis, sa naissance au ciel. Nous avons voulu profiter de cette date pour mettre en valeur, grâce à la glorification de certains Oblats, que la route spirituelle, entreprise par notre Saint Fondateur, est un itinéraire sûr vers la sainteté. Avec ce motif en tête, le Supérieur général des Missionnaires Oblats de Marie Immaculée a présenté une “supplique” au Saint Siège, appuyée par des Cardinaux, des Evêques et de très nombreux fidèles, pour solliciter que s’accélère la cause des Martyrs d’Espagne, afin de pouvoir célébrer leur Béatification, en cette année jubilaire. Cette supplique a été reçue avec bienveillance, et ainsi nous avons la joie immense de participer à cet événement, le 17 décembre 2011, dans la cathédrale de Madrid.
      Le Cardinal Angelo Amato, Préfet de la Congrégation pour les Causes des Saints, dans une conversation familière avec le P. Général et le P. Postulateur, disait qu’il fallait nous hâter, afin que cette célébration soit un kairos, c'est-à-dire, un moment de grâce et un impulsion pour animer toute la famille oblate et bien au-delà...
       Ce dépliant n’a d’autres prétentions que de partager, en toute simplicité, quelques pistes d’animation, alliant le Charisme de St. Eugène, en son 150^e anniversaire, avec le témoignage héroïque de ses fils, dans le 75^e anniversaire de leur martyre.
       Remercions le P. Frank Santucci, animateur du Charisme oblat, dont l’apport a enrichi ce dépliant par son article: Oblation, une dynamo, source d’énergie, publié dans Missioni OMI (6/2011). J’y ai trouvé pratiquement toutes mes références à St. Eugène.
                                                      Joaquín Martínez Vega, o.m.i.

PREMIER JOUR: Oblation et Martyre

Depuis les premiers jours, les Missionnaires Oblats ont toujours utilisé le terme « oblation » pour désigner la consécration religieuse : oblation temporaire, oblation perpétuelle.
Il semble qu’au début, Saint Eugène de Mazenod ne voulait pas fonder une communauté de missionnaires, ni une nouvelle congrégation religieuse. Il ne voulait rien de plus et rien de moins que de continuer « la vie apostolique » en son sens le plus authentiquement original, c'est-à-dire : revivre ici et maintenant, la vie des Apôtres avec Jésus. Pour cela, plus que de donner des missions, ou faire de l’apostolat, il voulait avant tout collaborer avec Jésus, Sauveur, à l’œuvre de la rédemption. Pour bien exercer cette « mission » il devait suivre « les traces des Apôtres » auxquels Jésus avait dit : »Vous serez mes témoins jusqu’aux confins de la terre. »
TÉMOIN, en grec, la langue du Nouveau Testament, se dit MARTYR.
      Saint Eugène exige “de qui désire être des nôtres, un zèle ardent », un « amour oblatif », l’amour préférentiel pour les plus abandonnés. Aimer sans mesure, aimer avec la mesure de l’amour du Christ : jusqu’à donner la vie. C’est pour cela qu’il exigeait que chaque Oblat soit disposé à donner sa vie. Et si on la donne en versant son sang, c’est le martyre, l’oblation suprême.
      Saint Eugène désirait pour lui-même la grâce du martyre. Ce fut l’une de ses intentions à sa Première Messe. Il a demandé « La persévérance finale et aussi le martyre ou du moins la mort en assistant les pestiférés » parce que le martyre de la charité n’aura pas moindre récompense que le martyre de la foi. » (26.01.1854: lettre à un missionnaire gravement malade).

Témoignage des Martyrs

“Les récits des martyrs m’ont toujours ému jusqu’au très fond de moi-même En les lisant je suis toujours pris par le désir de partager leur même sort. Ce serait le meilleur sacerdoce auquel pourraient aspirer tous les chrétiens : offrir chacun à Dieu son propre corps et son propre sang en holocauste pour la foi ¡ Quel bonheur ce serait de mourir martyr ! »
Voilà les paroles textuelles de l’un des Martyrs, Gregorio Escobar, dans l’une de ses lettres à sa famille, alors qu’il se préparait pour l’ordination.

Pause en silence pour intérioriser…

      Prière finale (pour tous les jours)

Dieu tout puissant et éternel,
qui as accordé à Francisco Esteban
et à ses compagnons Martyrs,
la grâce de donner leur vie pour le Christ,
par l’oblation de leur sang;
viens en aide à notre faiblesse,
afin que nous aussi,
par leur intercession et en suivant leur exemple,
nous demeurions fermes dans la foi,
et que nous sachions donner la vie pour les autres
par « le martyre de la charité”,
selon la consigne de Saint Eugène de Mazenod;
ainsi pourrons-nous rendre témoignage
devant le monde de qui est Jésus-Christ.
Nous te le demandons, par l’intercession
de notre Mère, Marie Immaculée,
par Jésus-Christ notre Seigneur.    R/. Amén.

DEUXIÈME JOUR, L’Oblation, option radicale pour Dieu

      Le jeune Eugène, caractère de feu, débordant de vie, qui ne connaissait pas les demi-mesures, à 25 ans, a une intuition qui donnera sens à sa vie. Un Vendredi Saint, pendant l’adoration de la Croix, il a compris que Dieu l’aimait immensément. Cette intuition a été comme un aimant qui attira à lui comme des limailles, tous les aspects de sa vie. Ce fut une grâce particulière qui a changé radicalement la direction de sa vie. Elle l’a orientée exclusivement vers sa fin ultime : Dieu. Cette prise de conscience de se savoir aimé par Dieu donnait pleinement du sens à toute l’existence.
Regardant Jésus-Christ qui avait tout donné pour lui, Eugène, de façon logique décide de se consacrer totalement à Dieu. « Je ne veux vivre que pour Toi » (Vendredi Saint) ; « Tout pour Dieu » (le soir de son ordination) ; « Etre tout pour Dieu et tout pour tous » (notes de retraite) ; il souhaite se consacrer à la mission pour « le servir sans réserve et consacrer ma vie à la diffusion de l’Evangile » (Jeudi Saint, vœux privés avec le P. Tempier.)
      Ici, Eugène utilise une parole qui recouvre toute sa vie: “oblation”. L’oblation de Jésus-Christ (premier Oblat) sur la croix et l’oblation d’Eugène se recoupent. Si Jésus nous a aimés jusqu’à l’extrême du don de sa vie, il faut donner sa vie pour les autres, comme il l’a fait lui-même.

Témoignage des Martyrs
“Depuis le premier moment de notre détention (quand il nous tenaient braqués contre le mur), en chacun de nous il y avait la conviction profonde d’être assassinés à cause de notre condition de religieux. À l’intérieur de nous-mêmes, la seule chose qui émergeait était l’esprit de pardon d’une part et de l’autre, le désir d’offrir la vie pour l’Eglise, pour la paix de l’Espagne et pour ceux mêmes que nous pensions qui allaient nous fusiller. Le seul motif qui nous guidait était surnaturel, car au plan humain, nous n’espérions plus rien. Nous étions conscients du fait que s’ils nous tuaient c’était en haine de la foi chrétienne. » (P. Felipe Diez OMI, survivant).

Pause, en silence pour intérioriser …

        Prière finale, pour tous les jours (page 6)

        TROISIÈME JOUR, L’oblation en communauté,
        force d’attraction.

       “Le zèle ardent pour le salut des hommes” et la force de l’oblation ont été les facteurs qui ont attiré d’autres à s’unir à lui. Dans la mesure où sa vie irradie l’amour de Dieu, dans cette même mesure elle en attire d’autres. Il suffit de penser à ces quelques trois cents jeunes qui se sont réunis autour de lui, deux fois par semaine, à ses premiers missionnaires qui l’ont rejoint en 1815 pour répandre l’Evangile par les villages de Provence, aux jeunes qui au cours des années les ont rejoint pour devenir Oblats. Aujourd’hui qu’il est canonisé, il continue à être une source d’inspiration pour nous, il nous mène par la main vers cette source d’énergie qu’est l’amour de Dieu. Eugène insistait toujours auprès de ses Oblats, qu’avant d’annoncer aux autres “qui est Jésus-Christ”, ils commencent par s’identifier à Lui. La vocation des Oblats était de devenir “oblats” au plein sens du mot, comme lui le comprenait et le vivait : « Oblat » chacun personnellement et « Oblats » en communauté.

          Témoignage des Martyrs
         (Ils les ont expulsés du couvent) et,“suivant les indication des supérieurs, chacun chercha refuge chez des parents ou connaissances, restant ainsi en clandestinité, jusqu’au mois d’octobre 1936. Pendant ce temps, tant le P. Esteban, que le P. Blanco et le P. José Vega, risquant leur propre vie, visitaient les scolastiques, en clandestinité, les encourageant dans leur fidélité et leurs engagements religieux. Comme fait concret, je tiens du P. Porfirio que le 12 octobre, fête de Notre Dame du Pilar, patronne du scolasticat, quelques uns des Serviteurs de Dieu se sont réunis, et qu’après avoir passé quelques heures en adoration devant le Saint Sacrement, qu’ils gardaient clandestinement, ils ont communié, à la tombée de la nuit, ce qui aura été leur Viatique. (P. Fortunato Alonso, OMI). Autre témoignage: “J’ai demandé (à mon frère Clemente) comment il se sentait et il me dit: ‘Nous sommes en danger et nous craignons qu’ils nous séparent: ensemble, nous nous donnons du courage. Après tout, s’il faut mourir, je suis disposé, sûr que Dieu nous donnera la force dont nous avons besoin pour être fidèles » (Josefa, religieuse de la Sainte Famille de
Bordeaux)                            (Aller à la page 6)

QUATRIÈME JOUR, La mission d’Eugène: révéler aux plus abandonnés ce qu’ils sont aux yeux de Dieu

          La Congrégation naît de l’impulsion irrépressible d’enseigneur aux chrétiens qui est Jésus-Christ, afin de révéler à tout être humain sa propre dignité de fils de Dieu. Ils organisent leur ministère de manière à donner la priorité aux plus abandonnés de la société et de l’Eglise : les paysans de Provence, les prisonniers, la jeunesse, proie facile à manipuler par les révolutionnaires. L’Evêque de Digne, constatant la vie et l’action des Missionnaires de Provence, les a appelés et leur a confié le Sanctuaire de N.D. du Laus. Ce sanctuaire marial était à moitié en ruines et abandonné. Le P. Tempier, premier supérieur de cette nouvelle communauté, a pris avec lui les jeunes Oblats en formation. Cette communauté fervente se transforme en un centre de rayonnement pour toute la région. Les foules accourent, nombreuses et font déborder cette église oubliée, qui, par la présence oblate, se transforme en un lieu privilégié, pour rencontrer Jésus-Christ, Sauveur. Le même phénomène se répète à Marseille durant la mission de 1820. Eugène a planté la Croix de la mission sur les ruines d’une église, détruite durant la Révolution, et cette église s’est transformée en ‘l’Eglise du Calvaire’. Des milliers et des milliers de marginaux : ouvriers, immigrés, surtout des italiens, se sont approchés des sources du Sauveur. Quand Eugène commença ce ministère, ils étaient 6.000. A sa mort, ils étaient plus de 30.000.

          Témoignage des Martyrs
Lantipathie contre les Oblats va croissant chez les ennemis de la foi. Le P. Pablo Fernández le décrit ainsi; “Les Oblats de Pozuelo étaient très appréciés et estimés par les croyants, on les invitait à assister à des réunions et aux célébrations religieuses dans les fêtes patronales et autres solennités. On les appelait aussi à donner des retraites. Cette bonne réputation parmi les croyants excitait l’antipathie, en haine de la foi, chez les groupes extrémistes et anarchistes… ce climat venait du fait que la communauté des Missionnaires Oblats était celle qui faisait grandir la vie chrétienne dans les environs de Pozuelo : Aravaca, Majadahonda et Humera »… ( Aller à la page 6 )

CINQUIÈME JOUR, L’Oblation vécue pour le diocèse de Marseille

          En1832, Eugène est ordonné évêque et cette nouvelle mission durera 37 ans, la dernière partie de sa vie. En 1837, le Pape lui propose quelque chose qu’il ne souhaitait pas : prendre en charge le diocèse de Marseille. Il allait trouver ainsi une nouvelle occasion pour vivre son oblation, au service de l’Eglise, à laquelle il s’est livré entièrement : « Je dois me dépenser pour ce peuple comme un père pour ses enfants. Mon existence, ma vie, tout mon être doivent lui être consacrés, je dois penser à son seul bien, avec la seule crainte de ne pas avoir fait suffisamment pour son bien, sa sanctification, sans chercher autre chose que de lui procurer tous les secours spirituels et, en quelque sorte, y compris matériels. En un mot, je dois me consumer pour eux, être disposé à sacrifier mon bien-être, mes désirs, le repos, la vie même, pour eux.
Et vraiment il l’a fait. Pendant son épiscopat, Marseille a doublé de population. L’Evêque a fondé plus de 40 paroisses. Connu pour sa proximité avec les gens, il rayonnait l’énergie issue de son oblation, accueillant tous les jours « son monde » dans son bureau, le matin, et dans les visites pastorales, l’après-midi, donnant toujours la préférence aux plus pauvres et abandonnés. Il a fondé beaucoup d’œuvres religieuses et sociales pour répondre aux nécessités multiples, spirituelles et matérielles de ses diocésains. Le diocèse qui était resté pendant des années sans pasteur et avait risqué d’être supprimé, retrouvait ainsi une nouvelle vigueur.

Témoignage des Martyrs
Parmi les Martyrs, il y a trois Frères Oblats. Un témoin qui a survécu en parle ainsi: Je tiens à souligner tout spécialement, l’exemple des Frères Coadjuteurs qui s’acquittaient joyeusement des tâches plus humbles de la communauté et qui étaient un encouragement pour tous. Je me souviens concrètement des Frères Bocos, Sanchez et Prado qui nous donnaient un exemple joyeux et simple dans leur travail quotidien. Ils vivaient les divers services comme un sacrifice exemplaire. Ils ont vécu la vertu de pauvreté, acceptant la réalité de notre vie où nous manquions de presque tout au plan matériel ; ils vivaient l’Evangile dans l’amour et la fidélité au travail en cherchant, comme dit l’Evangile, à servir et non à être servis. (Voir page 6)

SIXIÈME JOUR, Une Oblation qui affronte les mers

S. Eugène, Evêque du deuxième plus grand diocèse de France menait de front son diocèse et la tâche de Supérieur général des Oblats, guidant à distance leur zèle missionnaire. Il les a envoyés au Canada, aux Etats Unis, en Angleterre, Irlande, Algérie, Afrique du Sud et Ceylan. Il soutint leur dynamisme par ses lettres et sa sollicitude paternelle constante ; il les poussa à une générosité totale. S’ils se laissent tenter par le découragement parce qu’ils ne moissonnaient pas les fruits qu’ils attendaient, comme par exemple en Afrique du Sud, face aux Zoulous réfractaires, il les encourageait afin qu’ils ne reculent pas.. “Tu ne dois pas te décourager. Un jour viendra où la grâce miséricordieuse de Dieu produira une sorte d’explosion et votre Eglise africaine sera bien implantée.” Ainsi écrivait-il, peu avant sa mort, au Bienheureux Joseph Gérard, Apôtre du Lesotho. Et cette ‘explosion de grâce’ a fait passer la Congrégation, durant les vingt dernières années de la vie du fondateur, de 46 à 415 membres. Cette explosion missionnaire continue aujourd’hui avec la présence de ses Oblats en 67 pays, sur les cinq continents, touchant aussi beaucoup de laïcs qui les rejoignent. La parole-clé dans la vie d’Eugène est “Oblation”, et il l’a vécu, à l’exemple de Jésus, pour les autres. Il peut être pour nous tous, une source d’inspiration.

Témoignage des Martyrs
La vocation d’un fils peut mettre en crise l’amour de sa mère : « C’est Dieu qui le veut, maman, ne souffre pas ni ne me fais souffrir. Sois généreuse et donne à Dieu ce qui est de Lui avant d’être de toi. » Au noviciat, il lui donne sa Croix de junioriste en disant : « Embrasse-la souvent et advienne que pourra, pense que tout ce que nous souffrons pour Lui, aussi pénible que cela semble être, ne sera que peu de chose devant son amour et sa souffrance pour nous. » En prenant congé d’une autre mère qui les avait accueillis à la maison : « Ne souffre pas, je reviendrai, mais s’il m’arrive quelque chose, ou s’ils me tuent pense que je serai avec Dieu et que je t’aiderai. » Après le martyre sa mère veut retrouver les traces de son fils dans les ruines de la prison. Sa sœur raconte : « Soudain elle s’est mise à crier : Ici, ici ! Nous sommes entrés avec elle et nous avons vu toutes les parois couvertes d’écriture. J’ai pu voir dans un coin, des paroles qui se détachaient parce que écrites en rouge et qui disaient :’Mère, ils m’amènent, je meurs pour Dieu. Ne pleure pas, je vais chez Lui. Vive le Christ Roi ! signé Publio”. ( Aller à la page 6)

PRIÈRE

POUR GRANDIR DANS L’AMOUR DE DIEU

Mon Dieu,
redoublez, triplez,
centuplez mes forces,
que je vous aime
non seulement autant que je puis vous aimer,
ce n’est rien,
mais que je vous aime
autant que vous ont aimé les Saints,
autant que vous aima et que vous aime
votre Très Sainte Mère.
Mon Dieu, ce n’est pas assez.
Et pourquoi ne voudrais-je vous aimer
autant que vous vous aimez vous-même?
Cela est impossible, je le sais,
mais le désir n’est pas impossible
puisque je le forme,
dans toute la sincérité de mon cœur,
de toute mon âme.
Oui, mon Dieu,
je voudrais vous aimer
autant que vous vous aimez vous-même.

(S. Eugène de Mazenod, retraite d’ordination)

Visitez le Blog des Martyrs OMI:
http://martiresomimadrid.blogspot.com

En vietnamita

Hiến tế và Tử đạo

Sáu ngày đồng hành với các Hiến Sĩ Tử Đạo

bằng thủ bút của Cha Thánh Igiêniô Mai Thiên Lộc

Sưu tập những đoản văn để đọc và cầu nguyện

với Thánh Igiêniô Mai Thiên Lộc và các Hiến Sĩ Tử Đạo.

Sẵn sàng cho đi cả mạng sống của mình.

“Giáo hội, là gia nghiệp cao quý của Chúa Cứu Thế, chính Người đã chuộc lại bằng giá máu, ngày nay đang bị tàn phá một cách kinh hãi. Tân nương yêu dấu của Con Thiên Chúa đang đẫm lệ về sự bất xứng tủi hổ của những người con do mình đã sinh thành, và họ đang trong cơn nguy kịch.

“Cảnh tượng của sự dữ ấy đã chạm vào trái tim của một số linh mục, những người nhiệt tâm vì vinh quang Thiên Chúa, những người có một tình yêu Giáo hội nồng cháy, khiến họ sẵn sàng hiến dâng cả cuộc đời của họ khi cần thiết, cho sự cứu rỗi các linh hồn.

“Và những người muốn theo bước chân của Đức Kitô thì như thế nào?

· Họ phải phấn đấu (để) nên thánh

· Họ phải hoàn toàn từ bỏ chính mình.

· Họ phải sẵn sàng dùng của cải, tài năng, những hưởng thụ, cái tôi, thậm chí cả mạng sống của họ, để hiến dâng cho tình yêu của Đức Giêsu Kitô, để phục vụ Giáo hội, và thánh hóa anh chị em của mình”

Đó là ý của Thánh Mai Thiên Lộc đưa ra cho các Hiến sĩ của ngài.

“Thuộc về đội ngũ các tử đạo sáng ngời và vinh quang không chỉ có một số ít các Kitô hữu Tây Ban Nha bị giết bởi lòng thù hận đức tin trong những năm 1936-1939 bằng sự bách hại tồi tệ đối với Giáo hội, đối với những thành viên và đối với cơ chế của Giáo hội. Những giám mục, linh mục, và tu sĩ đã bị ngược đãi, hành hạ với lòng thù hận và sự tàn ác đặc biệt. “Tội lỗi” duy nhất của họ là niềm tin vào Đức Kitô, là rao giảng Tin Mừng và đưa con người tới con đường cứu độ” (Gioan Phaolô II)

DẪN NHẬP

Vào ngày 21 tháng Năm năm 1862, Giám mục thành Marseille, Thánh Igiêniô Mai Thiên Lộc, đã về với Chúa bằng một cái chết thánh thiện. Năm nay, năm 2011, được đánh dấu bởi kỷ niệm 150 năm ngày ngài được sinh ra bằng cái chết, sinh nhật của ngài trên thiên đàng.

Chúng ta muốn dùng lễ kỷ niệm này để làm nổi bật, nhờ sự tuyên dương của một số Hiến Sĩ, những người mà linh đạo của họ được dẫn dắt bởi thánh Sáng lập, là con đường dẫn tới sự thánh thiện.

Vì lý do đó, Bề Trên Tổng Quyền của Hội dòng Truyền giáo Hiến Sĩ Đức Mẹ Vô Nhiễm đã thỉnh cầu với Tòa Thánh, kết hợp với các hồng y, giám mục và nhiều tín hữu, đề nghị và hối thúc cho một án phong thánh cho các Hiến Sĩ tử đạo của Tây Ban Nha, để phong Chân phước cho những vị ấy trong năm thánh này.

Đơn thỉnh cầu này đã được vui vẻ chấp nhận, và vì thế, chúng ta rất vui được tham dự sự kiện này vào ngày 17 tháng 12 năm 2011, tại Nhà thờ chính tòa Madrid.

Đức Hồng y Angelo Amato, Bộ trưởng bộ phong thánh, trong buổi trò chuyện thân mật với Cha Tổng quyền và thỉnh nguyện viên, nói với chúng ta rằng chúng ta phải hành động, để cho dịp mừng lễ này có thể là một cơ hội, là một thời điểm của ân sủng và nguồn mạch cho những linh hoạt thiêng liêng cho toàn bộ gia đình Hiến Sĩ, và không chỉ có thế...

Tập sách này không có mục đích nào khác hơn mục đích đơn giản là cung cấp một số ý tưởng cho sự linh hoạt, nối kết lòng tin của Thánh Mai Thiên Lộc trong suốt năm kỷ niệm 150 năm của ngài, với sự làm chứng anh hùng của một số con cái của ngài trong dịp kỷ niệm lần thứ 75 của sự tử đạo của họ.

Chúng tôi cám ơn cha Frank Santucci, linh hoạt viên của linh đạo Hiến sĩ, về sự đóng góp đáng kể cho tập sách này bằng bài viết Sự hiến dâng, nguồn phát sinh năng lực, được đăng trong Missioni OMI, tháng 6 năm 2011. Trong đó, tôi tìm được hầu hết những cảm hứng trong những tham khảo về thánh Mai Thiên Lộc.

Joaquín Martínez Vega, omi.

Ngày thứ nhất: Hiến tế và Tử đạo

Từ những ngày đầu, các Hiến sĩ truyền giáo đã dùng thuật ngữ “hiến dâng” để nói về tu sĩ thánh hiến: khấn tạm là hiến dâng có thời gian, khấn trọn là hiến dâng vĩnh viễn.

Dường như ngay từ đầu thánh Mai Thiên Lộc đã không có kế hoạch để thành lập một cộng đoàn truyền giáo hay thành lập một dòng tu mới. Ngài chỉ muốn duy nhất một điều là “một cuộc sống tông đồ”, không hơn không kém, trong nghĩa chính xác và nguyên thủy nhất của từ này, nghĩa là làm sống lại ở đây và bây giờ cuộc sống của các tông đồ với Chúa Giêsu. Để làm được điều đó, xa hơn việc đi truyền giáo, hay được phong chức, ngài muốn vượt tất cả để cộng tác với Chúa Giêsu Kitô, Đấng Cứu Độ, trong công cuộc cứu chuộc. Để làm được “sứ vụ” này tốt đẹp, cần phải theo chân các thánh tông đồ, là những người đã nghe Chúa Giêsu nói: “Các con sẽ trở nên chứng nhân của Thầy cho đến tận cùng thế giới.”

“WITNESS” - Chứng nhân, trong tiếng Hy Lạp, ngôn ngữ của Tân Ước, có nghĩa là MARTYR – tử đạo.

Thánh Mai Thiên Lộc đòi hỏi “Bất cứ ai muốn trở thành một người trong chúng tôi, phải có sự nhiệt tình cháy bỏng”, “Một tình yêu tự trao ban chính mình”, một tình yêu ưu tiên cho những người bị bỏ rơi: yêu không tính toán, yêu với mức độ như tình yêu của Đức Kitô: yêu đến độ cho đi chính cuộc sống của mình. Vì thế, ngài đòi hỏi mỗi Hiến sĩ sẵn sàng cho đi cuộc sống của chính mình. Và nếu điều đó xảy ra với sự đổ máu của một người, chúng ta có sự tử đạo, hay một sự hiến dâng bằng máu, một sự hiến dâng tuyệt đối.

Bởi vậy, thánh Mai Thiên Lộc ước mong chính ngài được ơn tử đạo. Đó là một trong những mục đích của thánh lễ đầu tiên của ngài. Ngài đã cầu xin: “Kiên tâm đến cùng và cũng được tử đạo, hay ít nhất chết trong khi giúp đỡ các nạn nhân của bệnh dịch.” Và “tử đạo bằng tình thương sẽ có phần thưởng không nhỏ hơn phần thưởng dành cho tử đạo cho niềm tin.” (26 tháng 1 năm 1854: thư gửi cho sứ vụ cho những người bệnh nặng.)

Bằng chứng tử đạo

“Tôi luôn bị xúc động mạnh bởi những câu chuyện của các tử đạo. Khi tôi đọc những câu chuyện đó, tôi bị lôi cuốn bởi ước muốn bí ẩn được chịu một cái chết tương tự. Đó hẳn là chức năng lớn nhất của tác vụ linh mục mà tất cả các tín hữu có thể mong muốn: cho người khác chính thân xác và máu của mình như là lễ toàn thiêu cho niềm tin. Thật vinh dự thay cái chết tử đạo!”

Đây chính là những lời của một trong các vị tử đạo, Gregorio Escobar, trong lá thư ngài đã viết cho gia đình khi ngài chuẩn bị thụ phong linh mục.

Thinh lặng giây lát để suy gẫm

Kinh nguyện kết thúc (đọc mỗi ngày)

Lạy Thiên Chúa toàn năng hằng hữu,

Ngài đã ban cho chân phước Phanxicô Esteban và các bạn tử đạo

hồng ân được dâng hiến mạng sống mình cho Đức Kitô,

nhờ cuộc tử đạo đổ máu của mình.

Xin giúp chúng con là những kẻ yếu đuối,

để nhờ sự chuyển cầu của các ngài,

và noi gương các ngài,

chúng con được đức tin vững mạnh

và có thể trao cho người khác chính cuộc sống của chúng con

thông qua “cuộc tử đạo của tình thương,”

theo giáo huấn của Cha Thánh Igiêniô Mai Thiên Lộc,

Và bằng cách này,

Chúng con có thể làm chứng cho thế giới

nhận biết Đức Giêsu.

Nhờ lời cầu bầu của Đức Maria Vô nhiễm nguyên tội, Mẹ chúng con, chúng con cầu xin, nhờ Đức Giêsu Kitô, Chúa chúng con... Amen.

Ngày thứ hai:

Hiến dâng cho Thiên Chúa như là một lựa chọn căn bản

Chàng trai trẻ Igiêniô, với ý chí sục sôi, sinh lực tràn đầy, sống hết mình, hai mươi lăm tuổi, có một trực giác đem lại ý nghĩa trọn vẹn cho cuộc đời chàng. Ngày Thứ Sáu Tuần Thánh năm ấy, trong khi đang tôn thờ Thánh giá, ngài hiểu rằng Chúa yêu ngài rất nhiều. Như thỏi nam châm hút về nó những mạt sắt, chính trực giác này thu hút ngài, mọi khía cạnh của đời ngài. Đó là một ơn đặt biệt, khiến ngài thay đổi hoàn toàn hướng đi của cuộc đời ngài. Ngài chỉ có một mục tiêu phải hướng về là Thiên Chúa. Chính nhờ nhận biết mình được Chúa yêu thương đã đem lại ý nghĩa tròn đầy cho tất cả mọi thứ.

Nhìn lên Đức Giêsu Kitô, Đấng đã cho ngài tất cả, như một hiệu quả lôgic, Igiêniô đã quyết định hiến dâng hoàn toàn chính mình cho Thiên Chúa. “Con chỉ muốn sống cho Ngài.” (Thứ Sáu Tuần Thánh) “Mọi thứ cho Thiên Chúa.” (Kinh chiều vào hôm ngài chịu chức linh mục) “Trở nên mọi sự cho Thiên Chúa vào mọi sự cho mọi người” (ghi chú tĩnh tâm). Ngài muốn cống hiến chính ngài để rao giảng Tin Mừng bằng “phục vụ Ngài vô hạn và thánh hóa đời tôi cho sự lan truyền Tin Mừng” (Thứ Năm tuần thánh, lời khấn tư với cha Tempier)

Ở đây Igiêniô dùng một từ khái quát toàn bộ cuộc đời ngài: “hiến dâng”. Cuộc hiến tế của Đức Giêsu Kitô (cuộc hiến dâng đầu tiên) trên thập giá và cuộc hiến dâng của của Igiêniô là đồng nhất. Nếu Chúa Giêsu đã yêu chúng ta nhiều đến nỗi cho chúng ta chính mạng sống Ngài, Igiêniô phải dâng cuộc sống của mình cho người khác như chính Đức Giêsu đã làm.

Bằng chứng tử đạo

“Từ khi chúng tôi bị bắt giữ (khi họ khống chế chúng tôi bằng họng súng, mặt quay vào tường), mỗi người chúng tôi nghĩ trong đầu rằng chúng tôi bị giết vì mình là tu sĩ. Một điều duy nhất xuất hiện trong đầu chúng tôi, một mặt là tinh thần tha thứ, mặt khác là mong ước được hiến dâng mạng sống của mình cho Giáo hội, cho hòa bình của Tây Ban Nha, và cho những người mà chúng tôi nghĩ là sẽ bắn chúng tôi. Động cơ duy nhất hướng dẫn chúng tôi hoàn toàn là siêu nhiên, vì theo người đời, chúng tôi đã mất tất cả. Chúng tôi biết rằng nếu họ giết chúng tôi, đó là vì lòng căm thù đối với niềm tin Kitô giáo” (Cha Felipe Diez, omi, người còn sống sót).

Thinh lặng giây lát để suy gẫm

Kinh nguyện kết thúc

Ngày thứ ba:

Hiến dâng trong cộng đoàn lôi cuốn những người khác

“Một nhiệt tâm bừng cháy cho việc cứu rỗi con người” và tinh thần hiến dâng là những điều thu hút người khác đến tham gia cùng với cha thánh Mai Thiên Lộc. Trong mức độ mà cuộc sống của một người quay về với tình yêu của Thiên Chúa, trong cùng mức độ đó, nó hấp dẫn người khác. Hãy nghĩ đến gần ba trăm bạn trẻ tụ họp nhau chung quanh ngài mỗi tuần hai lần, trong sứ vụ đầu tiên của ngài; hãy nghĩ đến những người đã đến tham gia cùng với cha trong năm 1815 để rao truyền Tin Mừng trong các ngôi làng ở vùng Provence; hãy nghĩ đến những bạn trẻ, cả những người đã lớn tuổi cũng đến tham gia cùng với ngài để trở nên những Hiến sĩ. Ngày nay, trong hàng ngũ các thánh, ngài tiếp tục là nguồn cảm hứng cho chúng ta, nói với chúng ta bằng cội nguồn sức mạnh, là tình yêu Thiên Chúa. Igiêniô luôn luôn yêu cầu các Hiến sĩ phải đồng hóa với Đức Giêsu, trước khi rao giảng cho người khác “Đức Giêsu là ai”. Sứ vụ của các Hiến sĩ là đạt đến “hiến dâng” trong ý thức đầy đủ về từ ngữ này như ngài hiểu và sống điều đó. “Hiến dâng” mỗi cá nhân, và “hiến dâng” cả cộng đoàn.

Bằng chứng tử đạo

(Người ta đã trục xuất họ khỏi nhà) và, “theo ý bề trên, mỗi người tìm nơi náu ẩn trong gia đình của mỗi người, hay nhà người quen, ở lại nơi ẩn náu đó cho tới tháng 10 năm 1936. Trong lúc đó, cha Esteban cùng với cha Blanco và cha José Vega, mạo hiểm cả mạng sống mình, bí mật thăm viếng các thầy học viện, khuyến khích họ trung thành và kiên tâm tu trì. Một ví dụ cụ thể, tôi nhớ đã nghe cha Porfirio nói, trong ngày 12 tháng 12, ngày lễ Đức Mẹ Cột, bổn mạng của Học viện, một vài Tôi tớ của Thiên Chúa tụ nhau lại và hết sức tôn thờ Bí tích Thánh Thể mà họ đã bí mật cất giữ; trong buổi chiều muộn, họ dâng lễ, đó là của ăn đàng của họ” (Fortunato Alonso, omi.) Một lời chứng khác: “Tôi hỏi (người anh em Clêmentê) làm cách nào mà anh vẫn vững vàng, anh nói với tôi: ‘Chúng ta đang gặp nguy hiểm và chúng ta sợ họ sẽ chia cắt chúng ta; chúng ta khuyến khích nhau, từng người. Dù vậy, nếu chúng ta phải chết, tôi sẵn sàng, và tôi chắc là Chúa sẽ cho chúng ta sức mạnh cần thiết để giữ vững đức tin.’” (Josefa, sơ dòng Thánh Gia Bordeaux).

Thinh lặng giây lát để suy gẫm

Kinh nguyện kết thúc

Ngày thứ tư:

Sứ vụ của Igiêniô: khám phá ra hầu hết những người bị bỏ rơi, họ đang nương tựa con ngươi mắt Chúa.

Hội dòng được khai sinh thấy bị thôi thúc không cưỡng lại được phải dạy cho các tín hữu biết Đức Giêsu Kitô là ai, và khám phá ra tất cả chân giá trị của loài người chính là con của Thiên Chúa. Họ hướng sứ vụ đầu tiên của của họ về những người bị xã hội và giáo hội bỏ rơi: những nông dân của Provence, những tù nhân trong các nhà tù, những bạn trẻ là những người dễ dàng làm mồi cho mánh khóe của cuộc cách mạng.

Giám mục giáo phận Digne để ý đến cuộc sống và hoạt động của những nhà thừa sai vùng Provence, nên đã xin họ nhận trách nhiệm ở đền thánh Đức Mẹ Laus. Đền Đức Mẹ này đổ nát và bị bỏ rơi. Cha Tempier, bề trên đầu tiên của cộng đoàn mới này, đem theo những Hiến sĩ trẻ đang trong tiến trình huấn luyện. Cộng đoàn sinh động này trở nên một trung tâm, và gây ảnh hưởng đến toàn thể khu vực. Đám đông rất lớn đã đến chật cứng cả nhà thờ bị bỏ quên ấy, cùng với sự hiện diện của các Hiến sĩ, trở nên một nơi đầy ân sủng cho cuộc gặp gỡ với Chúa Giêsu Kitô, Đấng Cứu Thế.

Sự kiện phi thường ấy lặp lại ở Marseille sau sứ vụ năm 1820. Thánh Mai Thiên Lộc dựng lên cây thánh giá sứ vụ trong cảnh đổ nát của ngôi nhà thờ bị tàn phá trong suốt cuộc cách mạng, và nhà thờ ấy trở nên “Nhà thờ Canvê”. Hàng ngàn, hàng ngàn người bị cách ly khỏi nhịp điệu xã hội: những người lao động, những di dân, đặc biệt là những người Ý, đã được đến gần nguồn ơn Cứu độ. Khi Mai Thiên Lộc bắt đầu sứ vụ, khoảng 6000 người đã đến, và khi ngài qua đời, có khoảng 30.000 người đã đến viếng.

Bằng chứng tử đạo

Sự thù oán chống lại các Hiến sĩ đang gia tăng trong một số các kẻ thù của niềm tin. Cha Pablo Fernandez nói như sau: “Các Hiến sĩ ở Pozuelo được các tín hữu đánh giá rất cao và rất được quý trọng; họ được mời tham dự các cuộc họp tu sĩ và mừng lễ bổn mạng cũng như các lễ khác. Họ cũng được mời gọi rút lui. Danh tiếng của họ giữa cộng đoàn tín hữu đối lại với sự thù địch của những nhóm cực đoan và cả những người vô chính phủ, những người đối nghịch với niềm tin. Sở dĩ có bầu khí này này là vì một thực tế là cộng đoàn truyền giáo Hiến sĩ là một lực lượng bồi dưỡng cuộc sống Kitô hữu trong những vùng chung quanh Pozuelo: Aravaca, Majadahonda y Húmera.”

Thinh lặng giây lát để suy gẫm

Kinh nguyện kết thúc

Ngày thứ năm:

Cuộc đời dâng hiến cho giáo phận Marseille

Igiêniô thụ phong giám mục năm 1832, và bắt đầu một sứ vụ mới trong cuộc đời ngài, sứ vụ sẽ kéo dài suốt 37 năm trường. Sau đó 5 năm, vào năm 1837, Đức Thánh Cha xin ngài làm một việc mà ngài chẳng mong muốn, đó là gánh vác cho Đức Thánh Cha giáo phận Marseille. Tuy nhiên, đây sẽ là một cơ hội để ngài dâng hiến bằng sự phục vụ trong Giáo hội, và ngài đã hoàn toàn dâng hiến cả cuộc đời của ngài cho đến phút cuối cùng. “Tôi phải cho người khác tất cả của tôi, như người cha lo cho con cái của mình. Tôi phải dâng hiến cả hữu thể tôi, cuộc đời tôi, cả cuộc sống của tôi. Tôi chỉ còn nghĩ cho lợi ích của họ, cả đến nỗi sợ duy nhất là không làm đủ cho lợi ích, cho sự thánh hóa họ.. Tôi không có mục đích nào khác là tìm kiếm ích lợi thiêng liêng của họ, và bằng chắc chắn là cũng phải lo cho lợi ích trần thế của họ nữa. Tóm một lời, tôi phải thiêu hủy, sẵn sàng hy sinh cả đến những tiện nghi, ước muốn của tôi, những giây phút nghỉ ngơi, và ngay chính sự sống của tôi.” Và ngài đã làm như thế. Trong thời ngài làm giám mục, con số tín hữu tại Marseille tăng gấp đôi. Ngài đã thành lập và xây dựng hơn 40 giáo xứ; trong những lá thư ngài viết buổi sáng, hay những cuộc thăm viếng mục vụ buổi chiều, ngài luôn luôn giành ưu tiên cho những người nghèo nhất, những người bị bỏ rơi nhất. Ngài sáng lập nhiều hoạt động tôn giáo và công tác xã hội để đáp ứng nhu cầu cả thiêng liêng lẫn vật chất trong giáo phận của ngài. Giáo phận này đã không có mục tử trong suốt nhiều năm, bị đàn áp và đang phục hồi, phát triển mạnh.

Bằng chứng tử đạo

Trong số các tử đạo có 3 thầy Hiến sĩ. Một nhân chứng còn sống sót kể rằng: “Cách đặc biệt, tôi muốn làm nổi bật gương mẫu của thần Lay, người đã hân hoan hoàn thành công việc thấp hèn trong cộng đoàn và là nguồn cổ vũ cho tất cả chúng tôi. Đặc biệt, tôi nhớ đến thầy Bocos, Sanchez và Prado, những người đã cho tôi một gương mẫu sống đơn giản và vui tươi trong công việc thường ngày của họ. Họ sống như là một sự hy sinh gương mẫu trong những sứ mạng khác nhau của họ. Họ thực hành đức khó nghèo bằng cách chấp nhận cuộc sống thực tế của chúng tôi, vốn thiếu hụt vật chất, cố gắng “phục vụ chứ không phải được phục vụ” như Kinh Thánh đã nói.

Thinh lặng giây lát để suy gẫm

Kinh nguyện kết thúc

Ngày thứ sáu:

Lễ dâng vượt đại dương

Thánh Mai Thiên Lộc, đang khi làm giám mục của giáo phận lớn thứ hai của Pháp, vẫn tiếp tục làm Bề Trên tổng quyền của Dòng Hiến sĩ, và hướng dẫn từ xa cho lòng nhiệt tâm truyền giáo. Ngài gửi họ đến Canada, Mỹ, Anh, Ai-len, Algeri, Nam Phi và Tích Lan (Sri Lanka). Ngài tiếp thêm năng lượng cho họ bằng những bức thư, với lòng kiên trì và lo lắng của người cha. Ngài thúc đẩy họ bằng tất cả sự rộng lượng. Nếu họ thoái chí vì họ không thu được kết quả sau khi bỏ công sức, như trường hợp những người truyền giáo đầu tiên được gửi sang Nam Phi, giữa những người Zulu cứng đầu, ngài khuyến khích họ không lùi bước. Ngài đã viết ngắn gọn trước khi qua đời cho chân phước Giuse Gia Hòa, tông đồ của vùng Lesotho: “Anh đừng nản chí. Một ngày nào đó, ơn Chúa sẽ làm một cuộc bùng nổ, và giáo hội Phi Châu của anh sẽ phát triển tốt”. Và “cuộc bùng nổ ân sủng” đã làm cho Hội dòng phát triển suốt 20 năm cuối đời của Đấng sáng lập: từ con số 46 Hiến sĩ tăng lên 415 Hiến sĩ. Hội truyền giáo này tiếp tục bùng nổ cho đến ngày nay với sự hiện diện của các Hiến sĩ tại 67 quốc gia trên khắp năm châu lục, và có nhiều tín hữu thế tục cộng tác với họ. Từ chủ chốt trong cuộc đời của Igiêniô là “hiến dâng”, và theo gương Chúa Giêsu Kitô, ngài đã sống điều đó vì lợi ích của những người khác. Nguyện Thánh Igiêniô Mai Thiên Lộc là nguồn cảm hứng thiêng liêng cho tất cả chúng ta.

Bằng chứng tử đạo

Ơn gọi của con cái có thể là một sự thử thách cho tình yêu của bà mẹ: “Chính Chúa muốn điều đó, thưa Mẹ. Đừng buồn, và đừng làm con buồn. Xin mẹ hãy rộng lượng và trả lại cho Chúa con người mà trước khi là của Mẹ đã là của Chúa rồi.” Trong nhà tập, anh đưa cho mẹ thánh giá anh có ngày anh còn nhỏ, và nói với mẹ: “Hãy hôn thánh giá thường xuyên, và ra sao thì ra, xin mẹ nhớ rằng mọi thứ chúng ta hy sinh cho Ngài, có vẻ nhiều, nhưng lại là rất nhỏ nếu so với tình yêu Ngài dành cho chúng ta và hy sinh vì chúng ta.” Khi phải tạm biệt các bà mẹ khác, những người đã che giấu, bảo bọc họ trong nhà của họ, anh nói: “ Đừng buồn. Con sẽ trở lại, nhưng nếu có điều bất trắc xảy ra, hay họ giết con, xin hãy nhớ rằng con sẽ ở với Chúa và sẽ trợ giúp cho mẹ.” Sau khi anh chịu tử đạo, mẹ anh muốn tìm những dấu tích của anh trong đống đổ nát của nhà tù. Chị của anh nói: “Đột nhiên mẹ bắt đầu la lên: Đây rồi! Đây rồi! Chúng tôi đến với mẹ và chúng tôi thấy trên tường đầy những chữ viết. Tôi có thể thấy ở một góc có những chữ nổi bật lên, vì được viết màu đỏ: ‘Mẹ ơi, họ nói rằng họ dẫn con ra để giết con; con đang chết cho Chúa. Đừng khóc: con đang đến với Chúa. Vạn tuế Vua Kitô!’ và bên dưới là chữ ký: ‘Publio’.”

Thinh lặng giây lát để suy gẫm

Kinh nguyện kết thúc

Lời nguyện

Cầu nguyện để tăng trưởng tình yêu Thiên Chúa.

Lạy Thiên Chúa của con, xin hãy nhân đôi, nhân ba và hãy gia tăng gấp trăm sức lực của chúng con để chúng con có thể yêu mến Chúa, không chỉ nhiều như chúng con có thể yêu Ngài. Nhưng để con có thể yêu Chúa nhiều như các Thánh đã yêu Chúa, như mẹ chí thánh đã và đang yêu Ngài.

Lạy Thiên Chúa của con cho dù điều này là không đủ với con thì tại sao con không yêu mến Ngài bằng chính Ngài yêu mến Ngài? Con biết rằng điều đó không thể được, nhưng có thể được khi con muốn điều đó với tất cả sự chân thành của trái tim và tâm hồn con.

Vâng lạy Chúa, con muốn yêu Chúa nhiều như chính Chúa yêu

(Thánh Igiêniô Mai Thiên Lộc, tĩnh tâm chịu chức.)

Antonio Kowalzcyk se mueve

2011-04-01T01:31:00.000-07:00

La Causa del hermano Antonio Kowalzcyk se mueve

Hace unos meses el nuevo Relator General de las Causas de los Santos le dijo al P. Joaquín Martínez, nuestro Postulador, que, según una nota que su predecesor en el cargo le había dejado, los Oblatos habíamos abandonado la Causa de nuestro humilde y piadoso “Ave María”. Ante la sorpresa y reacción del Postulador, que le dijo que precisamente ahora estábamos estudiando un presunto milagro atribuido a su intercesión, acudieron al servicio de Protocolo para verificar la situación de la Causa y se hizo constar que, por parte de los Oblatos, ni estaba dormida ni menos aún había sido abandonada.

El Postulador acaba de recibir una llamada pidiéndole que en la mayor brevedad posible lleve a la Congregación de los Santos diez ejemplares de la “Positio” del hermano Antonio, pues era la primera Causa de la lista de espera y los consultores teólogos iban a proceder a estudiarla para dar después su veredicto sobre la heroicidad de las virtudes para proclamarlo “Venerable”. Es un paso muy decisivo en el itinerario de la canonización. Pidamos a Dios algún milagro por la intercesión de este Siervo de Dios, para llegar pronto a la beatificación de un Oblato no presbítero que nos ayudará a comprender que nuestra consagración religiosa va por delante de la ordenación sacerdotal y no sólo cronológicamente…

(En la foto, el Cardenal Karol Wojtyla (Juan Pablo II), que en septiembre de 1969 se acercó a San Alberto para rezar ante la gruta de la Virgen que había construido el hermano Antonio)

Otro Oblato nuevo Siervo de Dios

2010-11-12T00:18:00.000-08:00

El P. Clemente WAIDYASEKARA, Consejero general para el Asia-Oceanía, nos anuncia una buena noticia para Sri Lanka y para la totalidad de la Congregación.

El 29 de octubre de 2010, el Arzobispo de Colombo, el recién nombrado Cardenal, Malcolm Ranjith, proclamó a S.E. el cardenal Thomas Benjamín COORAY, Siervo de Dios, abriendo oficialmente el proceso de canonización del difunto Cardenal oblato. Muchos sacerdotes, monjes y laicos tomaron parte en esta eucaristía en la basílica de Nuestra Señora de Lanka, construida por el cardenal Cooray. Los Oblatos expresan su profunda gratitud al arzobispo Ranjith, por haber tomado espontáneamente esta iniciativa.

El cardenal Cooray nació el 28 de diciembre de 1901, en Peryamulla, Negombo, en la arquidiócesis de Colombo. Pronunció los primeros votos en 1925, y después de haber estudiado filosofía en el Seminario san Bernardo de Colombo, fue enviado al Escolasticado internacional de Roma para hacer sus estudios de teología, donde frecuentó el Angelicum, obteniendo la licencia y el doctorado en teología. Fue ordenado sacerdote en Roma, en 1929.

En 1947, fue nombrado arzobispo de Colombo. «Para servir y no para ser servido» tal fue su divisa. En 1950, fundó el seminario menor, recalcando la formación misionera de los jóvenes seminaristas. Bajo su administración, la Iglesia de Sri Lanka encontró la forma de introducir la educación religiosa en las escuelas.

Thomas Cooray fue creado Cardenal en 1965, siendo el primero de Sri Lanka. Fue presidente de la Conferencia episcopal de su país durante treinta años, acogiéndose a retiro en 1976. Falleció en 1988, y sus restos descansan en la capilla del Santísimo Sacramento en la basílica que construyó. Es el primer cingalés de quien ha sido introducida la causa de beatificación en vista a la canonización.

Un paso decisivo

2010-11-04T09:17:00.000-07:00

Español:

El Colegio de Consultores-Teólogos de la Congregación de las Causas de los Santos ya ha celebrado el “Congreso” (23/06/2010) sobre los Mártires Oblatos de España y han reconocido por unanimidad (9 sobre 9) el martirio material (asesinados) y el martirio formal (in odium fidei) de los 23 Siervos de Dios. Es un paso decisivo hacia la beatificación. Hay fundadas esperanzas de que sean beatificados en 2011. Sigan rezando e inviten a rezar por esta intención. ¡Muchas gracias!

Français:
Le Collège des Théologiens de la Congrégation des Causes des Saints a célébré le Congrée (23/06/2010) sur les Martyrs Oblats de l'Espagne et ils ont reconnu à l'unanimité (9 sur 9) le martyre matériel (assassinés) et le martyre formel (in odium fidei). C'est un pas décisif vers l'béatification. On a l’espoir qu’ils soient béatifiés en 2011. On vous demande de prière et faire prière pour cette intention. Merci beaucoup !

English:
On June 23, 2010, The College of consulters and theologians of The Congregation for the causes of Saints celebrated the “Congress” on the cause of the Spanish Oblate Martyrs. They recognized by unanimity (9 over 9) the material martyrdom (murdered) and the formal martyrdom ( in odium fidei ) of the 23 Servants of God. This is a decisive step towards their beatification. Our hope is that they will be beatified by 2011. We ask you to continue praying and to invite others to pray for this intention. Thank You!

Italiano:
Il Collegio dei Consultori-Teologi della Congregazione per le Cause dei Santi ha celebrato il “Congresso” sui Martiri Oblati di Spagna e si sono pronunciati positivamente per unanimità (9 su 9) sul martirio materiale (assassinati) e sul martirio formale (in odium fidei). Quindi ce n’è la probabilità di poter celebrare la beatificazione nel 2011 Per cortesia, pregate e domandate di pregare per quest’intenzione. Grazie!!

Deutsch
Spanische Märtyrer der Oblaten

Das Kollegium der Konsultoren der Kongregation für die Heiligsprechungen hat seinen "Kongress" (23. Juni 2010) begangen und hat einstimmig (9 von 9 Stimmen) das "materiale" Martyrium (Ermordung) und das "formale" Martyrium (in odium fidei - aus Glaubenshass) der 23 Diener Gottes anerkannt. Diese Entscheidung ist ein entscheidender Schritt hin zur Seligsprechung. Es gibt also eine gewisse Wahrscheinlichkeit, diese im Jahr 2011 vornehmen zu können. Bitte betet weiter und bittet auch andere um ihr Gebet in dieser Meinung. Danke!

Po polsku
Oblaccy Męczennicy Hiszpanii

23 czerwca 2010 roku Kolegium radnych i teologów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, zgromadziło się na posiedzeniu w sprawie Oblackich męczenników Hiszpanii. Uznali oni jednomyślnie (9 głosów na 9) męczeństwo materialne (przez zamordowanie) oraz męczeństwo formalne (z nienawiści do wiary - in odium fidei) 23 Sług Bożych. Jest do decydujący krok na drodze do ich beatyfikacji. Mamy nadzieje że stanie się to w 2011 roku. Dziękując za waszą dotychczasową modlitwę w tej intencji, prosimy o jej kontynuowanie i zapraszanie innych do włączenia się w nią.

Apertura de una nueva Causa

2010-11-04T08:34:00.000-07:00

El día 20 de Septiembre se celebró en Roma la Apertura de la Causa de Canonización de los Mártires de Laos.

Son 15 en total. Encabeza el grupo Josep Ten, laosiano, sacerdote diocesano. Los otros presuntos Mártires son 5 Misioneros Oblatos de María Inmaculada, 5 Misioneros de las Misiones Extranjeras de París y cuatro Laicos laosianos, catequistas.

El acto de apertura fue tan sencillo como importante. Se desarrolló en presencia del Postulador de la Causa, P. Joaquín Martínez Vega o.m.i. Asistieron tres Oblatos más: Angelo Pelis, Fabio Ciardi y Ndodana Shuma. También estaba presente la religiosa española Carmen Trejo, Postuladora de las hermanas del Santo Ángel.

Se abrieron las cajas de los documentos y se comprobó si se habían observado las normas en el proceso diocesano celebrado en Nantes (Francia). Todo parecía estar en regla. Acto seguido, el Postulador entregó una carta para el Prefecto solicitando el Decreto de Validez. Será el segundo paso del itinerario en esta fase romana.

Cardenal Cooray, ¿nueva causa oblata?

2010-04-19T02:41:00.000-07:00

ARCHIDIÓCESIS DE COLOMBO - SRI LANKA.
El arzobispo Malcolm sugiere inciar la causa de nanonización del cardinal Thomas Cooray, OMI

El arzobispo Malcolm Ranjith, ante el Presbiterio de la archidiócesis de Colombo, dijo que llevaba en su corazón la idea de elevar a los altares la augusta figura de su predecesor el cardenal Thomas Cooray, arzobispo de Colombo, pues ha constatado que la gente lo invoca cada vez más, y ya hay un buen número de casos de favores obtenidos por su intercesión. Es sabido que Isri Lanka reconoce tanto sus múltiples años de trabajo como su santidad. Y añade: “Propuse esta idea al P. Guillermo Steckling, superior general de los oblatos, cuando nos visitó recientemente y también él manifestó interés por esta propuesta y prometió ayudarnos. Así pues tengo la intención de designar a dos sacerdotes, uno del clero de la archidiócesis de Colombo y el otro, un Oblato de Maria Inmaculada [consultando al P. Clement Waidyasekara OMI, superior provincial de los Padres Oblatos de la provincia meridional] para iciniciar la primera fase del proceso sobre la materia”.

A continuación, el texto original de la noticia, en inglés.

Archbishop Malcolm suggests Thomas Cardinal Cooray OMI, for canonization

His Grace Archbishop Malcolm Ranjith addressing the Presbyterium of the Archdiocese of Colombo said, " I would like to share with you something which has been very close to my heart for quite sometime now. And that concerns the possibility of raising to the Altars the august figure of His Eminence Thomas Cardinal Cooray OMI, the 6th Archbishop of Colombo. Quite a number of you have known the Late Cardinal personally. Increasing numbers of people go to him seeking his spiritual intervention on their behalf and a number of cases of favours obtained have been spoken of. This Archdiocese is what it is today to a great extent because of his dedicated years of labour among us and his personal sanctity which is quite well known in this country. I actually mooted this idea with the Oblate Superior General Very Rev. Fr. Steckling when he visited us recently and he too showed interest in the proposal agreeing to help us. Thus it is my intention to appoint two priests, one from the clergy of the Archdiocese of Colombo and the other, an Oblate of Mary Immaculate. [ in consultation with Rev. Fr. Clement Waidyasekara OMI, the Provincial Superior of the Oblate Fathers of the Southern Province ] in order to undertake a first probe into the matter. I will keep you informed of future developments on this matter. May I request you kindly to ask your faithful to earnestly pray for this intention."

Maintained by Rev. Fr. Sunil De Silva - E-mail : sunilde@sltnet.lk

ARCHDIOCESE OF COLOMBO - SRI LANKA

P. Louis-Marie Parent, en italiano

2010-03-25T10:05:00.000-07:00

P. Louis-Marie Parent, O.M.I., nasce nel 1910 nella regione di Québec (Canada).

Nel 1931 entra dagli Oblati di Maria Immacolata e viene ordinato sacerdote nel 1937.

Nel 1938, è missionario nel Nord dell’Alberta.

Nel 1943, insieme a due montrealesi, partecipa alla fondazione di una comunità religiosa contemplativa : le Recluse Missionarie.

Nel 1944, diventa parroco di Falher. Successivamente, nel 1945, è nominato « missionario-colonizzatore » di Rivière-la-Paix (Alberta).

Nel 1952, fonda l’Istituto secolare Le Oblate Missionarie di Maria Immacolata. Nel 1958, l'Istituto Voluntas Dei.

Fin dai primi anni del sacerdozio, esercita la predicazione e stabilisce contatti con laici, religiosi e sacerdoti.

Come autore, riscuote una buona popolarità pubblicando, per circa 20 anni, una brochure mensile intitolata « Collection Volontaires de Dieu ».

È anche autore di vari libri di spiritualità e di relazioni sociali.

Torna alla Casa del Padre il 17 maggio 2009, all’età di 98 anni e 10 mesi.

Le Oblate Missionarie di Maria Immacolata (OMMI)

L'Istituto secolare Le Oblate Missionarie di Maria Immacolata è stato fondato da padre Louis-Marie Parent, o.m.i., nel mese di luglio 1952, a Grand-Sault, New-Brunswick (Canada).

Nel 1962, l'Istituto è ufficialmente riconosciuto dalla Chiesa come istituto secolare.

Il 24 marzo 1984, è dichiarato di diritto pontificio da S.S. Giovanni Paolo II.

Pa'i Pukú, ¿Santo?

2010-03-23T08:20:00.000-07:00

Nos escribe el P. Miguel Fritz, OMI, Provincial de Paraguay:

"En la sesión del Consejo Provincial del 17 de marzo 2010 hemos decidido unánimemente que queremos dar curso a iniciar el proceso que constate las virtudes del hermano nuestro, Mons. Pedro Shaw OMI, conocido y venerado en el paraguay como "Pa'i Puku".

Con eso cumplimos el pedido del congreso, donde todos los hermanos de la Provincia optaron en favor de este proceso; esperando así que algún la Iglesia llegue a canonizarle que el pueblo ya tiene como santo.

Hay varios lugares en el país que ya llevan su nombre, expresando así el aprecio y la devoción que el pueblo le tiene. Coincidimos que su ejemplo de vida misionera puede orientar y animar a nosotros y a todos en la fe.

Durante el año 2009, un teólogo, el Dr. Michael Krischer, quien para este fin fue liberado de su trabajo en las OPM de Alemania (Missio) y becado por la obra becaria para estudios latinoamericanos, realizó una investigación y encuesta sobre Pa'i Puku. Con todo eso, él llegó a la misma conclusión: que tiene todo para ser declarado santo.

Ya hablamos con el obispo competente (donde Pa'i Puku falleció), Mons. Cándido Cárdenas, quien gustosamente con todo su clero asumiría este proceso. Ya informó a toda la Conferencia Episcopal (en sesión del 10 al 12 de marzo 2010) que acepta y apoyaría el proceso.
Por todo eso, pedimos den inicio oficial al proceso, indicándonos los pasos a emprender".

Pero, ¿Quién era Pa’i Pukú?

Pedro Shaw, popularmente llamado Pa’i Pukú (Padre Alto o Gigante), Oblato de María; nació en Bélgica en 1925. Trabajó en el Vicariato Apostólico del Pilcomayo durante 13 años. Fue un gran conocedor de la realidad chaqueña; además, poseía el dominio del castellano y el guaraní. El Nuncio Apostólico del Paraguay, Monseñor José Mees, lo ordenó el 22 de abril de 1981. Su lema: “Que sean uno”. Murió el 21 de junio de 1984.

La campanilla de Pa’i Pukú

Cuenta la leyenda que Pedro Shaw era tan alto que sus pies casi tocaban el suelo cuando iba a caballo. Seguramente de esa altura, tan rara en el Paraguay, le vino el apodo con el que le conocían en el Chaco: Pa'í Pukú --Padre Alto en guaraní--.

Pedro Shaw, un belga que primero fue sacerdote, luego misionero y, finalmente, obispo quería conocer los problemas y expectativas de las gentes del Chaco. Para ello, recorrió todo el desierto a caballo sin importar lo extremo de su clima. Cuando llegaba a una comunidad o estancia, hacía sonar una campanilla para advertir de su llegada a los lugareños, hablaba con ellos y daba la misa. La campanilla avisaba de las novedades.

Compartiendo las vidas de los chaqueños a lo largo y ancho de un territorio mayor a la mitad de toda España, se dio cuenta de la naturaleza oral de su maravillosa cultura y de la necesidad de cuidarla. A eso dedicaría muchas de sus fuerzas desde el vicariato antes de morir en la Transchaco, ¡dónde si no!, en 1984. Inspirada por este ideal suyo, nació en 1996 una radio para formar e informar al Chaco y a su dispersadísima población (dos habitantes por kilómetro cuadrado).

Esa Radio se llamó Pa'í Pukú como homenaje y hoy se sigue en todo el Chaco: los vaqueros a caballo, los comerciantes en sus tiendas, los ociosos mientras toman su tereré sentados, la escuchan con gusto.

150º aniversario de San Eugenio de Mazenod

2010-03-23T03:19:00.000-07:00

El 21 de mayo de 1861 entregaba su alma a Dios S. Eugenio de Mazenod. Así pues el 21 de mayo de 2011 será el 150º aniversario de su muerte o “dies natalis” : suena mejor, pues ese día se “nace” en el Cielo y por eso es el día de su fiesta.

La Postulación General OMI está estudiando la posibilidad de celebrar, entre el 2010 y el 2011, un año jubilar que podría denominarse el “Año Santo Mazenodiano”.
Bienvenidas sean todas las sugerencias y aportaciones. Cuantas más, mejor.
Enviarlas a esta dirección: martinez@omigen.org o, por escrito, a la Postulación General / C.P. 9061 / 00100 Roma-Aurelio / Italia.
Muchas gracias.

En la foto, el rostro del Santo, tras una larga y dolorosa enfermedad Foto sacada en la capilla ardiente: Marsella, 21 de mayo de 1861.

Calendario oblato, permanente

2010-03-23T03:12:00.000-07:00

ENERO

1. 1798 Eugenio llega a Nápoles (hasta 3. 1. 1799)

6. 1799 Eugenio llega a Palermo (hasta el 11. 10.1802)

15. 1936 La causa de Eugenio es introducida oficialmente en Roma

22. 1825 León XII aprueba el nombre de Oblatos de Maria Inmaculada

23. 1847 Los Oblatos aceptan una misión en Oregón (USA)

25. 1816 Aix: fundación de los Misioneros de Provenza

28. 1861 Eugenio recibe solemnemente el Viático

FEBRERO

1829 Eugenio enfermo (febrero 1829-junio 1830)

7. 1814 Aix, Eugenio acompaña a Pío VII que vuelve a Roma

11. 1816 Primera misión oblata en Grans (Francia)

17. 1826 León XII aprueba la Congregación y sus CC y RR

MARZO

7. 1813 Aix: Eugenio predica en la iglesia de la Magdalena

10. 1814 Eugenio gravemente enfermo de tifus (hasta el 3 de mayo)

15. 1852 Los primeros Oblatos llegan a Natal (África del Sur)

19. San José Protector de la Congregación

27. Aix, Viernes Santo: experiencia de Cristo Salvador

ABRIL

1. 1851 Eugenio recibe el palio de Pío IX

5. 1792 Primera comunión de Eugenio en Turín (Jueves Santo)

9. 1837 Luis Felipe nombra a Eugenio Obispo de Marsella

11. 1816 Eugenio y Tempier: voto de obediencia (vida religiosa, Jueves Santo)

20. 1791 Eugenio deja Aix para ira Niza (comienzo del destierro)

25. 1813 Eugenio funda la Asociación de la Juventud en Aix

28. 1941 Muere en Mathausen el siervo de Dios p. José Cebula

MAYO

1. 1960 es martirizado en Laos el Siervo de Dios Mario Borzaga

3. 1841 Los primeros Oblatos dejan Marsella para ira Gran Bretaña

6. 1821 Eugenio funda la casa del “Calvario” en Marsella

17. 1794 Eugenio llega a Venecia (hasta el 11. 11. 1797)

20. 1839 Muere en Vico el Venerable P. Carlos Domingo Albini

21. 1861 Muere en Marsella San Eugenio de Mazenod

21. 1929 Se clausura el proceso diocesano de la causa de San Eugenio

22. Jornada de oración por las vocaciones oblatas (hasta el 29)

29. 1914 Muere en Roma (Lesotho) el Beato José Gèrard

JUNIO

1850 Primera visita de Mons. de Mazenod a Inglaterra

2. 1954-1969 Mártires de Laos, entre ellos, 6 Oblatos

3. 1792 Eugenio recibe la confirmación en Turín

3. 1902 Muere en San Alberto el Venerable Mons. Vidal Grandin

16. 1810 Eugenio es ordenado diácono en París

16. 1987 Curación milagrosa de Jesús Hernández Serrano (México)

24. 1856 Eugenio es nombrado Senador de Francia por Napoleón III

JULIO

1841 Opción por las Misiones extranjeras

6. 1823 Eugenio es nombrado Vicario General de Marsella

10. 1947 Muere en Edmonton el Siervo de Dios Hno Antonio Kowalczyk

13. 1826 Renovación de los votos después de la aprobación pontificia

AGOSTO

1. 1782 Nace Eugenio en Aix de Provenza

1. 1854 Mons. de Mazenod redacta su Testamento.

2. 1782 Eugenio es bautizado con el nombre de Carlos José Eugenio

10. 1964 Muere en Lisieux el Siervo de Dios Mons. Pedro Fallaize

15. 1822 “Experiencia mística” ante la estatua de la Virgen

23. 1818 Apertura de la segunda casa oblata en Ntra. Sra. de Laus

26. 1859 Napoleón III propone a Eugenio para el cardenalato

SEPTIEMBRE

1791 Eugenio llega a Turín

3-16. 1818 Eugenio redacta la primera Regla en S. Laurent du Verdon

15. 1988 El P. José Gèrard es beatificado en Maseru (Lesotho)

OCTUBRE

1825 La Sociedad de Misioneros torna el nombre de “Oblatos de San Carlos”

1. 1832 Gregorio XVI nombra a Eugenio obispo de Icosia

2. 1815 Eugenio compra parte del Carmelo de Aix

2. 1837 Gregorio XVI confirma a Eugenio como obispo de Marsella

12. 1808 Eugenio entra al seminario de San Sulpicio (Paris)

14. 1832 Eugenio es ordenado obispo en Roma

19. 1975 Pablo VI declara Beato a Eugenio

23. 1812 Eugenio deja San Sulpicio y vuelve a Aix

24. 1802 Eugenio vuelve del destierro a Francia

NOVIEMBRE

1. 1818 Los Misioneros de Provenza emiten sus votos religiosos

19. 1970 Aprobación de la heroicidad de las virtudes de Eugenio

20. 1933 Muere en Le Pas el Siervo de Dios Mons. Ovidio Charlebois

28. 1936 Martirio en Madrid de los 22 Oblatos Siervos de Dios

28. 1847 Los primeros Oblatos llegan a Ceilán (Sri Lanka)

29. 1956 Muere en Québec el Siervo de Dios Víctor Lelièvre

29. Comienza la novena de la Inmaculada

DICIEMBRE

2. 1841 Los primeros Oblatos llegan a Canadá

8. 1854 Eugenio asiste a la definición del dogma de la Inmaculada

8. Maria Inmaculada, Patrona de la Congregación

10. 1854 Eugenio asiste a la consagración de la basílica de S. Pablo

15. 1994 Aprobación del milagro para la canonización de S. Eugenio

20. 1806 Eugenio comienza a trabajar en la prisión de Aix

21. 1811 Eugenio es ordenado sacerdote en Amiens

23. 1809 Eugenio es ordenado subdiácono en Paris

23. 1926 Comienza el proceso para la causa de beatificación

24- 1837 Eugenio torna posesión de la diócesis de Marsella

25. 1811 Eugenio celebra su primera misa en Amiens

Un Misionero Oblato acribillado a tiros

2010-03-23T01:02:00.000-07:00

PERDIMOS A UN HERMANO; GANAMOS UN SANTO

Un Oblato amante de la paz, acribillado a tiros en Guatemala

Ironías de la Vida: el P. Lorenzo Rosebagh, OMI, ( familarmente conocido con el nombre de Larry ), que siempre caminaba a pie o en bicicleta (incluso desde Estados Unidos a Brasil) para ir al encuentro de sus predilectos: los niños de la calle y los afectados por el Sida, fue asesinado en un coche. Iba al volante de una furgoneta, con cuatro misioneros más que acudían a una reunión con sus hermanos, los oblatos de la Delegación de Guatemala. Se ven sorprendidos por un grupo de asaltantes que disparan a quemarropa y Lorenzo muere en el acto. Las balas que atravesaron su cuerpo alcanzaron al P. Jean-Claude Ngoma, congoleño, que tuve que ser hospitalizado.

¿Quién era el P. Lorenzo?

Había nacido en Estados Unidos hacía 74 años. Consagró su vida a favor de los pobres más pobres de Ibero América, en Brasil y Guatemala sobre todo. Su lucha por la paz y el desarme, resistencia contra la presencia de EE.UU en Vietnam, lucha contra el armamento nuclear, oposición al entrenamiento de jóvenes latinoamericanos en EE.UU. para la guerra…, lo llevarían reiteradamente a la cárcel. Pocos como él han vivido y compartido la "suerte" (o mejor dicho, la desgracia) de los más desfavorecidos. Melena desaliñada y luenga barba, vestía pobremente y se confundía con la gente de la calle. En ocasiones dormía debajo de los puentes con los sin techo y, con ellos, buscaba verduras desechadas en los mercados para alimentar con ellas a los pobres. En Brasil fue falsamente acusado de haber robado el coche con el que transportaba esos alimentos para los indigentes. Encarcelado en una celda miserable, fue maltratado e incluso golpeado por los demás reclusos.
Cuando los Oblatos dieron con su paradero y avisaron al obispo de Recife Dom Helder Cámara , éste intervino ante la justicia a su favor y lo liberaron.También trabajó entre los campesinos salvadoreños, aterrorizados por la guerra civil del Salvador en los años 80.
Prosigue su trabajo a favor de los pobres en Guatemala, ministerio que interrumpió para volver a los Estados Unidos y estar al lado de la mamá moribunda. Al fallecer ésta, se quedó en EE. UU. un par de años para escribir su autobiografía, titulada: Rumbo a la Sabiduría a través del Fracaso: Un viaje de Compasión, Resistencia y Esperanza. En ella escribe: “De vuelta a los Estados Unidos, después de haber estado con los pobres y haber experimentado sus condiciones de vida, me siento como pez fuera del agua. Suspiro por el día en que pueda volver a Guatemala”.
Y a Guatemala volvió, para servir a la gente que amaba, y allí fui tiroteado el 18 de mayo de 2009.

Su funeral-homenaje, celebrado en Guatemala el 20 de mayo de 2009, fue presidido por Mons. Mario Alberto Molina Palma, O.A.R., obispo de Santa Cruz del Quiché, la tierra de la indígena Rigoberta Menchú, premio Nóbel de la Paz.
La homilía corrió a cargo del P. Vicente Louwagie, Provincial de los Oblatos de México-Guatemala. Entre otras cosas, dijo:
Yo vengo en nombre de los Oblatos como Provincial, también en nombre del Superior General, y del Provincial de los Estados Unidos, para decir a Dios: “Gracias por el don de Lorenzo. Gracias, Señor, por habernos dado un compañero diferente, mezcla de San Juan Bautista y Francisco de Asís". Aquella melena, aquella sonrisa, las canas de su barba, son algo inolvidable. Pero yo pienso mucho más en sus ojos. Ojos tranquilos que se ponían tristes cuando hablábamos mal de otro, del engaño, de la explotación... Y ojos que brillaban cuando hablaba él de los niños, cuando hablaba de Dios y cuando en la mañana se sentaba para hacer su meditación y escribir sus pensamientos.Nuestro fundador cuando inició la comunidad en Francia dijo: “Yo no quiero mechas humeantes. Quiero personas ardientes, sacerdotes enamorados de Jesús y de su Evangelio.” Lorenzo es uno de éstos.

Comenzó su vida (pastoral) en los Estados Unidos, recién ordenado, dando clase en una escuela secundaria. De allí pidió permiso, al estilo de Madre Teresa de Calcuta, para buscar otro ambiente. El ambiente de los trabajadores, los que no tenían empleo, (quería) estar entre los que no tenían futuro. En los Estados Unidos hay un organismo denominado "The Catholic Worker", los Trabajadores Católicos. Allí vivía entre ellos. De allí fue a la cárcel donde pasaría más de cinco años, por protestar contra la violencia institucionalizada, la carrera armamentista nacional de los Estados Unidos. Fue como dar totalmente consciente su voto, con su presencia, un “NO” al odio, a la venta de la muerte a través de las armas y a la esclavitud y sufrimiento que de allí surgen.
La segunda vez que vi a Lorenzo fue en el 73. Llegó a Salina Cruz, donde me hallaba, desde el norte de los Estados Unidos, en bicicleta. Confieso que me pareció una locura. ¿Cómo es posible que un “gringo” que no habla español y que no sabe todavía el portugués vaya en bicicleta desde Minnesota hasta Recife, Brasil? ¿Es locura o es fe? ¿Es entrega o qué es? Le lavamos la ropa; estaba muy flaquito, llevaba ya recorridos miles de kilómetros. Le dimos de comer y él prosiguió a Recife, donde al poco tiempo terminó de nuevo en la cárcel. ¿Por qué? Porque, viviendo con la gente que no tenía hogar, por la noche, en su “casa”, una favela, hacía una sopa con las verduras que ya no se podían vender en el mercado. Todos venían a comer allí. Y, claro, se hizo popular y para el gobierno militar era una amenaza. Se le consideró como sospechoso. ¡Es peligroso dar amor! Sí, por eso mismo murió Jesús. Es demasiado fuerte el ejemplo del que pierde el sentido común y da prioridad a los hermanos sobre los bienes. Eso pone nuestro mundo patas arriba. ¡A éstos hay que acallarlos!
Lorenzo se sentía libre. Una libertad para darse a su estilo, mezclando el español, el portugués y el inglés en una sola lengua. La lengua que hablaba y que compartíamos era el amor.

Perdimos a un hermano; ganamos un santo.

Fallece el P. Parent

2010-03-23T00:50:00.000-07:00

El P. Louis-Marie Parent, OMI, fundador de tres Institutos de Vida consagrada, falleció, casi centenario, en Richelieu (Québec) el 17 de mayo de 2009.
Había nacido en Saint-Camille-de-Bellechasse, Québec, en 1910. En 1931 ingresó en la Congregación de los Misioneros Oblatos de María Inmaculada y fue ordenado sacerdote en 1937.
Hombre intuitivo, dinámico y decidido donde los haya (me confesó una vez que, de no haber optado por la vida religiosa, hubiera sido entrenador de un equipo de Rubby), tras unos años de misión en el Polo Norte, en 1943 se lanza a crear una comunidad contemplativa, las “Recluses Missionaires” .
En 1952 funda el Instituto Secular de las Oblatas Misioneras de María Inmaculada (OMMI), y en 1958 la rama masculina, con la misma espiritualidad, condesada en los famosos tres cincos: 5-5-5, con el nombre de Voluntas Dei. Ambos Institutos suman varios centenares de miembros cada uno y trabajan en diversos países en distintos continentes.
Desde hacía algunos años, este fecundo Fundador había dado plena autonomía a sus Intitutos para que revisasen la encarnación de su carisma y misión en el hoy del mundo, mientras él se integraba a todos los efectos en una comunidad oblata, en cuyo seno entregó su alma a Dios. J.M.V.

Un Oblato judío

2010-03-23T00:37:00.000-07:00

Un judío, Misionero Oblato de María Inmaculada

Quizá muchos Oblatos no conocen a este hermano nuestro. Lo ignoran a veces hasta en el país donde murió. Se trata de un judío sefardí (oriundo de España, Sfarad en hebreo) que nació en Salónica, Grecia, en 1914 y murió en Jaffna, Sri Lanka, en 1948.
Se llamaba Isaac SALTIEL, quien al bautizarse tomó el nombre cristiano de Pedro: El Padre Pedro Saltiel, O.M.I. Su juventud, 34 años, y su breve permanencia en la misión, tan sólo 16 meses, contrastan con su original conversión y su vida ejemplar.
De niño se sentó en los pupitres del colegio de los Hermanos de las Escuelas Cristianas, en su ciudad natal. El Crucifijo que presidía el aula de clase y la bondad de aquellos Hermanos que, sin ser judíos, le hablaban de un Dios bueno, calaron en su alma. Continúa sus estudios en París y allí, enfrascado en la lectura personal del Evangelio, descubre el verdadero rostro de Cristo y se entusiasma con él. Comparte su vivencia con un amigo, judío como él, y al parecer se hace bautizar por éste.
Acogido oficialmente en el seno de la Iglesia Católica, se adentra con decisión por el camino de la secuela Christi y llama a las puertas del noviciado de los Oblatos. Quería seguir siendo judío (nunca renegó de su raza) y evangelizador, como Jesús de Nazaret. Esto provoca, lógicamente, la tenaz oposición de su familia, que lo proscribe como renegado y en adelante no querrá más relacionarse con él. Es una espina que llevará clavada en el corazón hasta su muerte…
Cuando cursaba la teología en el escolasticado de Solignac, estalla la guerra. Los ejércitos de Hitler invaden Francia y por el temor de ser eliminado por los nazis, huye hacia España en bicicleta. Llega a la comunidad oblata más cercana a la frontera, Hernani (Guipúzcoa), y se identifica. Lo acogen fraternalmente y lo envían al escolasticado de Pozuelo, Madrid, donde concluirá sus estudios, y en 1942 recibirá la ordenación sacerdotal.
Tras dos años de profesor en Hernani, solicita ir a misiones. Atraído sin duda por la presencia de dos españoles, los PP. Simeón Gómez y Bonifacio González, pide obediencia para Ceilán (hoy Sri Lanka).
Parte de España en enero de 1947. Se inicia en el conocimiento de la lengua tamul para poder comunicarse con la gente sencilla de la misión. Pero el 10 de mayo de 1948 muere en Jaffna, víctima de una fulminante enfermedad tropical. “Corta fue la sementera”, escribiría un compañero suyo, el P. Luciano Antón, en La Purísima, revista oblata de España. J.M.V.

En la foto, tres oblatos españoles, misioneros en Sri Lanka: Bonifacio Gonáelz, Simeón Gómez y Pedro Saltiel (1º dcha.)

Un Misionero más, asesinado

2010-03-23T00:27:00.000-07:00

Asesinato del P. Rey O.M.I.

« ACCIPE OBLATIONEM NOSTRAM »

Primer aniversario de la muerte violenta del misionero Jesús Reynaldo Roda, o.m.i.

Una misión no muere porque maten al misionero. No importa que su muerte haya sido violenta y brutal. La misión sobrevive a esta prueba e incluso se reanudará con más fuerza, porque la sangre del mártir alimentará y consolidará el crecimiento de su misión en pro del Reino de Dios.

Así comienza la crónica en el primer aniversario del asesinato

¡Si quieren, mátenme ahora mismo aquí en el templo de Dios!” Ésas fueron las palabras del P. Rey cuando sus asesinos le sacaban por la fuerza de la capilla donde estaba rezando. Se oyeron gritos de socorro. Fuera de la capilla, cerca en el patio de Notre Dame High School (colegio de secundaria) de Tabawan, sonó un tiro en la oscuridad de la noche. Después de esto, quienes miraron furtivamente a través de las persianas de la segunda planta del colegio, no vieron nada más que las siluetas de los asesinos que arrastraban a su víctima. Más tarde, el cuerpo del P. Rey fue encontrado en las cercanías del colegio, en un camino que lleva a la playa, por donde los asesinos huyeron en una lancha de motor fuera borda. Su cuerpo estaba acribillado a tiros. Puñaladas y golpes por todo el cuerpo: en la cabeza, rostro, cuello, abdomen y espaldas... Por esas heridas queda meridianamente claro que lo que intentaban no era secuestrarlo, sino matarlo. ¿Quiénes fueron sido los asesinos? Todavía no se ha esclarecido. Las autoridades siguen investigando.

Eran aproximadamente las 20.30 cuando lo mataron sin piedad. Noche triste y sin estrellas la de aquel 15 de enero de 2008 en la lejana isla de Tabawan, al sur de Ubian, Tawi-Tawi, Filipinas, no muy distante de Indonesia. Durante diez años el P. Rey había sido director de Notre Dame High School de Tabawan y superior de la misión oblata del Vicariato Apostólico de Jolo.

El P.Jesús Reynaldo Roda, OMI. nació en la ciudad de Cotabato el 5 de febrero de 1954. Ingresó en el Juniorado de los Misioneros Oblatos en 1970 y, después de graduarse en Notre Dame High School de Cotabato, hizo su primera oblación (profesión religiosa) y más tarde la perpetua como Oblato de María Inmaculada en 1979. Fue ordenado sacerdote en la catedral de la Inmaculada Concepción el 10 de mayo de 1980.

Después de su ordenación, fue enviado como vicario parroquial de Grace Park en Caloocan. A ese destino seguirán otros como vicario parroquial, párroco y/o director en uno u otro colegio de la cadena oblata de Notre Dame School…

También hizo una experiencia de misiones extrajeras: en 1992 lo enviaron a Tailandia como rector del Juniorado oblato en Bankok. Volvió a Filipinas en 1997 y estuvo en la misión de Batu-Batu en Tawi-Tawi hasta el mes de junio de 1998, fecha en que asumió la dirección del Notre Dame High School de Tabawan y de la misión oblata, hasta su muerte, que le sobreviene pocas semanas antes de cumplir 54 años.

El P. Rey era gran promotor de la educación entre la población de Tabawan y de las islas vecinas, creando infraestructuras y proyectos de desarrollo, con el fin de aliviar la pobreza de la gente. La población es casi exclusivamente musulmana, más del 99%. Los cristianos son menos del 1%, y no todos son católicos. Los otros cristianos tienen su propio pastor, buen amigo del P. Rey por cierto.

Por Navidad enviaba mensajes a feligreses, amigos y bienhechores. En su carta del 20 de diciembre de 2000, el P. Rey escribía: ¡Feliz y santa Navidad desde Tabawan, que es probablemente, la isla más pacífica del mundo! Pero al final de la carta decía que el Sur de Filipinas estaba minado por el “terrorismo” de Abu Sayaff y por la creciente escalada del fundamentalismo musulmán.

A finales de 2006 decía:"Al terminar este año, damos gracias al Dios Compasivo y Misericordioso por sus incontables bendiciones sobre mi personalmente y sobre la gente pacifista de Tabawan". A continuación hablaba de los múltiples proyectos de desarrollo realizados con la ayuda de una ONG local: programa de alimentación durante 6 meses para 120 alumnos de primer grado; envío de profesores de la escuela pública a las ciudades de Bongao y de Davao; rehabilitación de 7 alas de clase y la construcción de los 2 depósitos de agua para la escuela pública, etc.

Estaba muy agradecido a Dios porque lo había librado de un intento de secuestro en el mes de noviembre en la casa rectoral. En esa misma carta añadía lo siguiente: "Debido a la inseguridad, ya saben que me moveré menos que antes…Tenemos esperanzas de que la comunidad será protegida por la policía para la vigilancia y rechazo de los hombres violentos. Necesito este clima de paz para vivir, trabajar y orar. Tabawan es mi casa desde hace ya 9 años".

El P. Rey escribió esta carta para la Navidad de 2007 sin saber que sería la última. Habla de 2.500 niños a los que se repartirían regalos y de varios proyectos de desarrollo. Dice que, entre los 357 estudiantes de su High School de Tabawan, más de 30 disfrutan de una beca de estudios. Hay que añadir a éstos, ocho estudiantes universitarios más en diversas Universidades de ese encantador país de las siete mil islas, a los que también se les pagaba una bolsa de estudios.

Y ahora, ¿qué? se preguntaba, tras su muerte, la gente de Tabawan y sobre todo los escolares."¿Qué va a ser de nosotros ahora?" Se les respondió que otros Oblatos se harían cargo de todo.

Padre Rey, donde estás tú ahora, en ese grandioso más allá, donde no hay terrorismo, ni sudor, ni miedos, has de saber que estoy escribiendo esto como el mejor homenaje que te puedo ofrecer. Nuestro homenaje se cristalizará en nuestra opción por la misión, diciéndole a Dios, parafraseando el lema episcopal de nuestro actual obispo, Angelito Lampon, o.m.i.: Accipe Oblationem Nostram (Recibe nuestra oblación).

Marco Romeo P.Villanueva,OMI

Vicariato Apostólico de Jolo, Sulu, Filipinas.

S. Eugenio en el Centro de la Obra de María

2010-03-23T00:13:00.000-07:00

El 22 de diciembre de 2008 se consagró el altar de la capilla del Centro Internacional de la Obra de María (Movimiento de los Focolares) en Rocca di Papa (Roma).

El obispo de Frascati, Mons. José Matarrese, depositó en él una reliquia de San Eugenio de Mazenod, junto con las de Santa Teresita del Niño Jesús y de Santa Gema Galgani.

Durante la homilía, se leyó el siguiente testimonio de Chiara (cuyo sepulcro se halla en esa capilla): "La fe en la Iglesia que tenía San Eugenio es como una roca. Aunque es un gran fundador es todavía más un padre. Y se nota en él un indudable influjo mariano: tiene un corazón de madre. Es grande porque tiene como idea fundamental la ley de la nueva alianza, la de Jesús. Se le ve totalmente orientado a unir los sillares de su obra suscitando el amor recíproco y volcando aquel amor tan particular que siente por los suyos, amor de brota de un “corazón de carne”.

En la foto, Mons. Matarrese con Giancarlo Faletti, responsable de los focolarino en la parte maculina y Don Raggio.

Mario Borzaga, un paso más hacia la canonización

2010-03-22T14:17:00.000-07:00

Un paso más en el proceso de canonización de Mario Borzaga y Pablo Thoj Xyooj

El 17 de octubre de 2008 se clausuraba el Proceso Diocesano (dos años de duración) de los Siervos de Dios, “presuntos” mártires, Mario Borzaga, O.M.I., natural de Trento y misionero en Laos, y de su catequista laosiano-gmong Pablo Thoj Xyooj. El 28 del mismo mes y año se hacía la entrega oficial de toda la documentación en la sede de la Congregación para las Causas de los Santos, abriéndose así las puertas del Vaticano para iniciar la fase romana del proceso.
El día 8 de enero de 2009 se dio un paso más al celebrarse la apertura oficial de toda la documentación (transumptum y copia pública), con el fin de verificar si todo estaba en regla y completo.
El Postulador general P. Joaquín Martínez Vega, presentó visto bueno de apertura firmado por el Prefecto del dicasterio vaticano, Mons. Angelo Amato, S.D.B., y se procedió a la ejecución del acto.
Al hallarse indispuesto el Canciller Mons. Giacomo Papapalardo, le suplió de oficio y procedió a la apertura el señor Alessandro Federici.
Estaban presentes los miembros del tribunal diocesano de Trento, la hermana del P. Mario, Lucía Borzaga, O.M.M.I., y un nutrido grupo de Oblatos de la Provincia de Italia (ver foto arriba), entre ellos lógicamente, el P. Angelo Pelis, Postulador de la Causa durante la fase diocesana y que en adelante seguirá colaborando activamente con el Postulador general y con el Relator de la Causa.
Por otra parte el Postulador general ya ha entregado la instancia para el paso siguiente, solicitando del Prefecto el examen y declaración de validez del proceso diocesano, acto que tendrá lugar después de haber encuadernado en varios volúmenes la documentación impecable y primorosamente presentada. Habrá que esperar unos meses…

Este procedimiento del día 8, en su sencillez, es un paso adelante en el complicado itinerario de estos dos Siervos de Dios hacia la glorificación de los altares.

En la foto, momento de apertura de la Causa en la Santa Sede

De Trento a Roma

2010-03-22T14:04:00.000-07:00

Nueva Causa oblata en Roma
El 28 de Octubre de 2008 fue entregado a la Congregación para la Causas de los Santos, en Roma, el “trasunto” o copia auténtica y autentificada de la Causa de la Beatificación y Canonización de los Siervos de Dios, presuntos mártires, Mario Borzaga OMI y del catequista laico Pablo Thoj Xyooj, asesinados en Laos. Con este acto, la Causa pasa de la fase diocesana de Trento a la fase romana.
En la foto-recuerdo, acto de la entrega oficial del trasunto en Roma, de izquierda a derecha: Renzo Caserotti, párroco de San Antonio (Trento) en cuya parroquia tuvo lugar el proceso diocesano, “Portador” oficial de la documentación; Pietro, Secretario de la Asociación de Amigos del P. Mario; Lucía Borzaga OMMI, hermana del presunto mártir (con la cruz oblata de su hermano entre las manos); Marlis, Notario incansable de la Causa en Trento; Angelo Pelis OMI, Postulador, hasta este momento, de la Causa; Mons. Michele Di Ruberto, Arzobispo Secretario de la Congregación para las Causas de los Santos; Mons. Giacomo Papalardo, Canciller, quien recibió la documentación; y Agustín Babiak, Promotor de Justicia en Trento.
En la foto, de Joaquín Martínez, acto de entrega en Roma. Presente Mons. Michele Di Ruberto, Secretario del Dicasterio romano, y Luzcia Borzaga OMMI, hermana del P. Mario.

DVD sobre el P. Albini

2010-03-22T13:50:00.000-07:00

Documentaire sur le Père Albini

France 3 Corse, France 3 Méditerranée et GB Prod présentent : «Padre Albini, Carnets de route d’un missionnaire», un documentaire de 52 minutes écrit et réalisé par François-Aimé Arrighi.
A travers de nombreux témoignages et des lectures de courriers d’époque interprétées par le comédien Robin Renucci, ce documentaire évoque l’itinéraire d’un prêtre missionnaire Oblat de Marie Immaculée, dans la Corse de la première moitié du XIXème siècle. La société insulaire est à cette période de son histoire, fortement marquée par la Vendetta et son corollaire de drames.
Entre témoignages et narrations, ce film nous aide à mieux connaître le parcours de celui que l’on appelle communément « L’Apôtre de la Corse ». A travers sa correspondance, il nous immerge dans le quotidien des missions difficiles, qu’il mène au sein des villages les plus reculés de l’île.On se laisse guider pendant 52 minutes à la rencontre d’un homme empreint de Dieu, qui impressionne par sa prédication et que nombre de ses contemporains considèrent comme un thaumaturge. Le père Charles-Dominique Albini se donne à fond pour les missions jusqu’à en mourir d’épuisement le 20 mai 1839.
Ce documentaire nous entraîne à travers un voyage dans le temps entre passé et présent pour découvrir le souvenir exceptionnel que ce religieux hors du commun a laissé dans les mémoires.
Les chrétiens de la région de Vico se rassemblent tous les ans pour honorer la mémoire du Vénérable Padre Albini à l’occasion d’un pèlerinage au couvent saint François. Beaucoup lui attribuent des grâces obtenues par son intercession.

Mientras François-Aimé (Amatu para los amigos) elaboraba ese DVD, el P. Ivo Beaudoin OMI escribía una vida bien documentada sobre este Oblato Venerable (ver portada en la foto). Aún no ha sido publicado este volumnen.

Trento, Clausura del proceso

2010-03-22T13:34:00.000-07:00

Clausura del proceso diocesano de la Causa del P. Borzaga y de su Catequista Paolo.

La Curia del Arzobispado de Trento nos comunica oficialmente que el 17 de octubre, 2008, a las 16.30, en el templo parroquial de San Antonio de Trento, ciudad natal del P. Borzaga, se celebrará la clausura del Proceso Diocesano de la Causa de canonización de los Siervos de Dios Mario Borzaga, O.M.I. y Paul Thoj Xyooj, su catequista, “desaparecidos” (asesinados por la guerrilla comunista del Pathet Lao) en mayo de 1960.
El acto será presidido por el Arzobispo de la diócesis, Mons. Bressan. Acto seguido, toda la documentación referente a esta Causa se trasladará a Roma para iniciar la fase romana del Proceso en la Congregación para las Causas de los Santos.

En la foto: coro laosiano asistentes al acto.

¿Mons. Hurely hacia los altares?

2010-03-22T10:16:00.000-07:00

¿Quien era Mons. Hurley?

Denis Eugene Hurley (* 9 de noviembre de 1915, + 13 de febrero de 2004) nació en la Ciudad del Cabo (Sudáfrica), pasando unos años en la isla de Robben donde su padre estaba de encargado del faro.
Ingresó en la Congregación de los Misioneros Oblatos de María Inmaculada en 1931 y al año siguiente fue enviado a Irlanda para su noviciado. En 1933, lo enviaron a Roma para estudiar filosofía y teología.
Hizo la licenciatura de filosofía en el “Pontificio Ateneo Angelicum” (ahora Universidad Pontificia de Santo Tomás de Aquino de Roma) en 1936 y prosiguió el estudio de teología en la Universidad Gregoriana.
Fue ordenado sacerdote en Roma el 9 de julio de 1939 e hizo licenciatura en teología en 1940. Comenzó el ministerio como párroco de la catedral de Durban donde permaneció hasta 1943 año en que fue nombrado superior del Escolasticado de San José, Cedara, Pietermaritzburg.
Tres años después, el 12 de diciembre de 1946, fue nombrado Vicario Apostólico de Natal y ordenado obispo. Era el obispo más joven del mundo en aquella época. Eligió como lema episcopal “Ubi Spiritus, ibi libertas” (Donde está el Espíritu, allí hay libertad).
El 11 de enero de 1951, el Vicariato Apostólico de Natal fue constituido en Archidiócesis de Durban y Mons. Hurley fue el primer Arzobispo, de nuevo el más joven del mundo en aquel tiempo. Al año siguiente, fue elegido Presidente de la Conferencia Episcopal de Sudáfrica, cargo que ejerció hasta 1961. Más tarde, en 1981, fue elegido de nuevo Presidente de misma Conferencia Episcopal para un segundo mandato.

Mons Hurley y el Concilio

En 1961 fue designado miembro de la Comisión Preparatoria del Concilio Vaticano II.Él atribuyó este nombramiento al hecho de que Roma tenía información anticuada, pensando que él era Presidente inamovible de la Conferencia Surafricana, cuando en realidad era entonces Presidente el Arzobispo Owen McCann. Parece sin embargo que la razón era la calidad y consistencia de sus sugerencias.
Durante el Concilio Hurley fue elegido miembro de la Comisión para los Seminarios y la Educación Católica. Durante el Concilio tuvo diez intervenciones y entregó cuatro relaciones por escrito.

Mons. Hurley y el ICEL

En 1975, el Arzobispo Hurley fue nombrado miembro de la Comisión Internacional de Liturgia de lengua Inglesa (ICEL), cargo para el cual lo reeligieron hasta 1991.

Mons. Hurley y la justicia social

Mons. Hurley destacó en el campo político-social. Era un opositor acérrimo, abanderado número uno, del apartheid, denunciando abusos y atropellos de los derechos humanos. Se le unirían los Obispos de la Unión Sudafricana y, tras no pocas pruebas, juicios y dificultades de todo género, hizo valer la causa de la igualdad de derechos de todos los ciudadanos, sin distinción de raza o color.

Títulos honoríficos de Mons. Hurley

A lo largo de su vida recibió los honores siguientes:

Doctorados “honoris causa”

Doctor en Derecho, Notre Dame University, Indiana
Doctor en Derecho, University of Natal, Durban
Doctor en Literatura y Humanidades, Catholic University of America, Washington, Doctor en Derecho, St. Paul University, Chicago
Doctor en Sagrada Teología, Santa Clara University, California
Doctor Literatua y Humanidades, Georgetown University, Washington, DC
Doctor en Ciencias Sociales, University of Cape Town, Sudáfrica
Doctorado, Universidad de Leuven (Lovaina), Bélgica
Doctorado, Catholic Theological Union, Chicago
Doctorado, Saint Paul's University, Ottawa

Honores Civiles

Civic Honours, City of DurbanFreedom of the City of Durban
Caballero de la Legión de Honor (Legion d'Honneur) France
Freedom of the City of Pietermaritzburg
Orden del Mérito de la República de Italia (Onorificenza de Grande Ufficiale)
Order of Meritorious Service (1st Class), South Africa

¿Hacia la canonización?
Falta otro “honor” más importante: el honor de los altares…Un grupo creciente de fieles de Sudáfrica está moviéndose con entusiasmo en este sentido. Esperamos que su Causa de Canonización se inicie oficialmente y que prospere, porque Mons. Hurley fue ante todo un cristiano, un servidor de los valores del Evangelio. Este fue el móvil de toda su vida.

Causa de Mons. Pierre Fallaize

2010-03-22T09:55:00.000-07:00

¿Qué hay de la Causa de Mons. Fallaize?

Es la pregunta que hace el Postulador General OMI a la Diócesis de Bayeux-Lisieux (Francia):
Je voudrais savoir à quel point se trouve le procès diocésain dela Cause de Mgr. Pierre Falaize OMI. Merci bien !Joaquín Martínez, Postulateur Général OMI.

Respuesta de la Diócesis.
Atteinte d’une grave maladie, la religieuse en charge du dossier de Mgr Fallaize a dû cesser brutalement ses activités.Mais elle espère pouvoir les reprendre sans tarder et consulte l’Evêque de Bayeux au sujet d’un nouveau postulateur, l’ancien étant un dénommé Fitzgérald. Elle assure que le dossier n’est pas enterré et invite à la patience.Daniel AOUSTIN Chancelier de l’Evêché.

Mons Pierre Fallaize, o.m.i.(1887-1964) ,
era un normando pura sangre. Nació en Gonneville-sur-Honfleur (Calvados, Francia).
Huérfano de padre y madre, entra en seminario menor de Lisiex en 1899.
Dos años antes había muerto Teresita del Niño Jesús y de la Santa Faz.
Hace el servicio militar y, al licenciarse, sigue los pasos de su paisano Mons. Arsenio Tourquetil, o.m.i., legendario obispo misionero de los hielos polares.
Solicita entrar en la Congregación de los Misioneros Oblatos y, sin esperar la respuesta, se presenta en Bestin (Bélgica) para iniciar su noviciado el 8 de diciembre de 1906.
- Profesión religiosa, el 25 de diciembre de 1907.
- Ordenación sacerdotal en 1912.
- Al año siguiente es enviado a las misiones polares del Makenzie, consideradas entonces como las más difíciles.
- Ordenación episcopal el 13 de septiembre de 1931. Tiene 44 años.
Ocho años después tuvo que presentar la dimisión, debido a una ceguera casi total, que él aceptaría con una paciencia heroica. Los inuí o esquimales lo llamaban "Inúk Ilaranaikor" (el hombre que nunca se enfada).

Vuelve a su tierra natal y, cambiando su báculo episcopal por el bastón blanco de los ciegos. Ejercerá un ministerio escondido: será, durante más de 40 años, el confesor asiduo de las carmelitas y de los numerosos peregrinos de Lisieux: convento y basílica de Santa Teresa del Niño Jesús, su gran amiga y patrona.

En 1960, añorando su misión y sus esquimales, se volvió al Polo Norte, donde murió santamente el 10 de agosto de 1964 en Fort Smith."Usque ad ultimum terrae" (Hasta el extremo de la tierra) fue su lema episcopal y a fe que lo vivió: "Somos los últimos, más allá ya no hay más inui (hombres)".

Su fama de santidad pronto se extendió por el Polo Norte y por la patria de la Patrona de las misiones. La diócesis de Bayieux-Lisieux, de donde era originario, inició los trámites para su causa de canonización.

Testigos de la fe en Laos

2010-03-22T09:43:00.000-07:00

Causa de los Protomártires de Laos

En breve se va a iniciar en Nantes, Francia, el proceso diocesano de la Causa de Canonización de los primeros "Testigos de la Fe en Laos"
El Autor o promotor de la Causa era la Provincia oblata de Francia. Ahora lo es la Conferencia Episcopal de Laos.

El Postulador es Roland Jacques, o.m.i.

En 1975, al tomar el poder el régimen comunista del Pathet Lao, fueron expulsados del País todos los Misioneros. El grupo más numeroso era el de los Oblatos, unos 70, los cuales continuarían su labor en nuevos campos de misión: Tailandia, Indonesia, Senegal, Uruguay y/o seguimiento de los laosianos en Diáspora.
Sólo un oblato, el actual Vicario Apostólico de Vientián, Mons. Jean Khamse Vithavong, pudo permanecer en el País, por ser laosiano. Recientemente han podido ser ordenados sacerdotes dos oblatos nativos.
Pero ya antes, allá por la década de los años 60, se había desencadenado, por parte de la guerrilla comunista, un hostigamiento contra misioneros y catequistas, una verdadera persecución religiosa. Asesinaron a 17. Son los "supuestos" mártires de Laos, seis de ellos Oblatos.

Los 17 mártires de Laos

1. P.Joseph Tien, Muang Xoi (Sam Neua), 1918-1954
2. P. Jean-Baptiste Malo, M.E.P., Thakhek – Vietnam, 1899-1954
3. P. Roger Dubroux, M.E.P., Palay (Champasak), 1914-1959
4. Catequista Paul Thoj Xyooj, Kiukatiam (Luang Prabang), 1941-1960
5. P. Mario Borzaga, O.M.I., Kiukatiam (Luang Prabang), 1932-1960
6. P. Louis Leroy, O.M.I., Ban Pha (Xieng Khouang), 1923-1961
7. P. Michel Coquelet, O.M.I., Sop Xieng (Xieng Khouang), 1931-1961
8. Catequista Joseph Outhay, Savannakhet, 1933-1961
9. P. Noël Tenaud, M.E.P., Savannakhet, 1904-1961.
10. P. Vincent L’Henoret, O.M.I., Ban Ban (Xieng Khouang), 1921-1961

11. P. Marcel Denis, M.E.P., Khammouane, 1919-1961.

12. P. Jean Wauthier, O.M.I., Ban Na (Xieng Khouang), 1926-1967

13. Thomas Khampheuane, Paksong (Champasak), 1952-1968

14. P. Lucien Galan, M.E.P., Paksong (Champasak), 1921-1968

15. P. Joseph Boissel, O.M.I., Hat I-Et (Bolikhamsay), 1909-1969

16. Catequista Luc Sy, Den Din (Vientiane Province), 1938-1970

17. Seglar Maisam “Keo” Pho Inpeng, Den Din, 1934-1970

Postulador General OMI

2010-03-22T09:25:00.000-07:00

Datos personales

Joaquín Martínez Vega, o.m.i.

El Postulador General de la Congregación de los Misioneros Oblatos de María Inmaculada es Joaquín Martínez Vega.

J.M.V. nació en Acebes,León, España. Ver: http://www.acebesdelparamo.weebly.com .

Cursó estudios en la Universidad de Santo Tomás de Aquino (Angelicum) de Roma. Licenciaturas en Filosofía y Teología.

Ejerce diversos cargos y ministerios: educación y formación de futuros misioneros, pastoral parroquial y campos de misión en el Sáhara, Rumanía y Venezuela. Maestro de novicios, Superior Provincial de España...

Ha sido llamado a Roma para integrarse en el equipo de formadores del Escolasticado Internacional Romano de los Misioneros Oblatos de María Inmaculada. Ver: http://www.omiworld.org/scholasticate. .

Una vez en Roma, fue nombrado Postulador General de de su Congregación, el 14 de septiembre de 2006.

Cuenta con un "Comité de la Postulación" que está integrado por Paolo Archiati (Asistente General), Nicola Ferrara, Angelo Pelis y Maciej Michalski.

Postulacion General OMI

2010-03-21T04:48:00.000-07:00

La Postulación General OMI es un servicio de la Administración General de la Congregación de los Misioneros Oblatos de María Inmaculada. Su tarea es promover las Causas de Canonización de los Oblatos que gozan de fama de santidad. Su sede está en Roma: Vía Aurelia 290. Para más información,

Joaquín Martínez Vega OMI

via Aurelia 290 - 00165 Roma

Tel. (+39) 06 398.771

VISITE, VISITATE, VISITEZ, VISIT..

http://martiresomimadrid.blogspot.com/
http://mazenod150.blogspot.com/

Español: http://www.postulacionomies.weebly.com/
Italiano:   http://www.postulazioneomiit.weebly.com/
Français: http://www.postulationomifr.weebly.com/
English:    http://www.omipostulationen.weebly.com/
Deutsch:  http://www.generalpostulationomide.weebly.com/
Po polsku: http://www.postulacjaomipl.weebly.com/